Blog, Gedichten, Schilderijen, Tekeningen
Veerle Roos
Ze volgde als kind al kunstacademie, schreef zodra ze kon schrijven gedichten, maar stopte daar mee eens ze volwassen werd. Rond 2017 pikte ze de draad weer op en sinds 2023 geeft ze als vrijwilliger schrijf- en creatieve workshops in en rond Mechelen. Met het initiatief ZachtereWereld.com biedt ze een platform aan andere artiesten om met hun kunst naar buiten te treden.
"Enkele jaren geleden ging ik in therapie, en ontdekte dat dat moeilijker is dan het lijkt. Praten lukte niet/soms/een beetje... Verhalen genoeg, maar tranen teveel en woorden tekort. Tot ik opnieuw begon te schrijven en tekenen: gedichten, tekeningen en schilderijen stroomden uit mijn potloden en penselen en vormden de basis van waaruit ik opnieuw leerde praten en voelen.
Doorheen alle sh*t en trauma’s blijft de roze draad dezelfde: ik weiger om toe te geven aan de ‘dark side’. Ik zal zelf mijn cookies wel bakken; en thee zetten; en onder een dekentje kruipen...
Sindsdien heb ik gemerkt dat ik niet de enige ben die schrijven en creativiteit inzet om een herstelproces te ondersteunen."
Onderweg
Getriggerd
Oh kind toch
Wat voelt dit
diep
zwaar
heftig
echt
Wat je voelt
is niet nu
Wat je voelt
was ooit
Kijk eens om je heen
Zie je waar je bent?
Hoor je waar je bent?
Je bent hier
in het nu
Zie je
dat het veilig is?
Je werd
getriggerd
Wat je voelt
is een herinnering
Wat heb je nodig
om terug te keren
naar wat
Hier
Nu
en
Veilig
is?
Kan je diep in
en rustig
terug uit
ademen?
Je bent
groter nu:
troost je
het kleine bange kind?
Neem je het mee
naar het veilige
hier en nu?
Laat je het
uithuilen?
Toon je het
dat het
voorbij is?
Toon je het
dat het niet meer
alleen is?
Toon je het
dat het niet meer
bang hoeft te zijn?
door het donker
Alarmsignaal
Er is geen vuiltje aan de lucht,
maar mijn alarm
gaat in overdrive...
"PIEUUUUW! PIEUUUUW!!
ER IS ROOK IN DE BOVENKAMER!!
HET ALARM KAN AFGAAN!!
HET ZAL LUID ZIJN!!
PIEUUUUW!! PIEUUUUW!!"
Er is geen vuiltje aan de lucht,
maar mijn alarm
weet dat niet...
door het donker
Steek
Het verleden
een steekkaartenkast:
propvolle lades
met alles wat je gevormd heeft
in welke zin dan ook
tot wat je nu bent
Gevoeligheden en tekortkomingen
Kraters en builen
Littekens en open wonden
Instinct en intuïtie
Schade en schande
Succes en tegenslag
Er zitten duiveltjes
in mijn kast
genaamd trigger
en trauma
en elke keer als die
met de laden klapperen
en steekkaarten in het rond smijten;
gillen of
fluisteren de echo's
van het kind dat ik was
in mijn hart en
in mijn hoofd
door het donker
Gekwetst
Door een huid
van schone schijn
schemert
het gekwetste kind
gehuld
in laagjes bravoure
verstopt onder
glitter en zonneschijn
weg gekropen
voor verdriet en pijn
zo goed
in verstoppertje
dat ze ook zichzelf
niet meer vindt
door het donker
Lijf
Wat ik me afvraag:
hoeveel vrouwen
er zouden zijn
wiens lichaam
géén stafkaart is
van alle keren
dat mannen
zich haar
toe eigenden
in woorden
of daden
door het donker
Slot
Hoe kan ik me
veilig voelen
in dit lichaam
als een huis
waarvan de deur
werd ingetrapt?
Wacht je op mij,
zolang de poort op slot is
en mijn lichaam
een vesting lijkt
die niet meer
te veroveren valt?
door het donker
Polijsten
hoewel
woorden en gedachten
rauw en ruw
uit mij stromen
om daarna
bijgeschaafd
te worden
tot iets wat draaglijk is
voor het oog van een lezer
blijft er zoveel
ongezegd
onuitgesproken
ongeschreven
het vraagt een oceaan
aan tranen
om mijn binnenkant
te polijsten
van emoties
die zoveel pijn doen
dat ik ze niet
gegoten krijg
in woorden en zinnen
herinneringen die mij
schuddend en bevend
meenemen
in een draaikolk
van alles en niets
pijn en verstomming
oorverdovende stilte
en verblindende duisternis
waar zelfs ademhalen
een gevecht wordt
dat ik niet kan winnen
waar ik enkel ontsnap
door mezelf mee te nemen
naar wat hier en nu en veilig is
door het donker
Heen en weer
Knetterend
van het ene uiterste
naar het andere
en terug
In verdoving wil ik graag voelen
In overspoeling wil ik vervagen
In eenzaamheid wil ik aangeraakt
In omhelzing voel ik mij gevangen
In een blik wil ik vluchten
Laat mij niet alleen
Raak mij niet aan
Blijf
als je kan
als je wil
Blijf
als ik je toelaat
als ik kan
door het donker
Gelokt kind
Geschrokken
dreef ze op de vlucht
als een ballon aan een touwtje
tot ze ergens was
waar er niets meer was:
geen bus, geen halte
geen auto, geen panne
geen omweg, geen veldweg
geen man, geen baard
geen handen, geen tranen
geen lijf, geen pijn
geen heden, geen herinnering
geen schrik, geen schuld
het ondenkbare
dat haar overkwam
verdween
achter slot en grendel
in de vergeetput
van haar bovenkamer
door het donker
Vlucht
Van stroperige leugens
naar harde werkelijkheid
hoe vertrouw je
wanneer je verstand
je verraadt
en je gevoel herleidde
tot hysterie
als instinct
bij de minste zucht
fluistert
'Vlucht'
blijf je dan
je hele leven
op de loop
of ren je
zelfs niet
als het brult
Onderweg
Damocles
Geluk
hangt aan een zeer fijn
gespannen draadje
Zo vaak brak
iemand
de illusie
en viel de wereld
op mijn kop
dat ik nu
alleen dat draadje zie
fragiel
wachtend
op wie
of wat
ik niet zie
wat er mogelijk
zelfs niet is
waardoor ik het geluk
dan toch weer mis
door het donker
Gebroken
kapot
stuk
beschadigd
gebroken
versplinterd
uitééngerafeld
het kost zoveel moeite:
doen alsof ik heel ben
ik krijg mezelf
niet meer bijeen gepuzzeld
bijeengehouden
door smurrie en wilskracht
ineenzakkend
wanneer niemand kijkt
ik ben zo moe van doen alsof
ik er ben
dag na dag
raap ik mezelf bijeen
het kind in mij onherstelbaar
ikzelf onvindbaar
