Every time

I find

myself

at rock bottom

and wonder

how to

bounce back

from here

I have to

relearn

that I just

must:

stay

down

long

enough

…

I must

stop

fighting

the darkness:

I must sit in it

live in it

inhale it

drink it

drown in it

burn through it

until I have felt it

Only then

I can rise again

Ik moest niet sterk zijn:

ik moest net huilen,

al wat jij moest doen
was armen geven
om in te schuilen

Ik moest niet sterk zijn:
jij moest er gewoon zijn,
en moest net sterk
voor zacht verruilen!

Oh kind toch

Wat voelt dit

diep

zwaar

heftig

echt

Wat je voelt

is niet nu

Wat je voelt

was ooit

Kijk eens om je heen

Zie je waar je bent?

Hoor je waar je bent?

Je bent hier

in het nu

Zie je

dat het veilig is?

Je werd

getriggerd

Wat je voelt

is een herinnering

Wat heb je nodig

om terug te keren

naar wat

Hier

Nu

en

Veilig

is?

Kan je diep in

en rustig

terug uit

ademen?

Je bent

groter nu:

troost je

het kleine bange kind?

Neem je het mee

naar het veilige

hier en nu?

Laat je het

uithuilen?

Toon je het

dat het 

voorbij is?

Toon je het

dat het niet meer

alleen is?

Toon je het

dat het niet meer

bang hoeft te zijn?

Als ik terug kon

in de tijd

dan nam ik

haar trauma weg

zodat ze de moeder kon worden

die ik nodig had

Als ik terug kon

in de tijd

dan nam ik 

mijn trauma weg

zodat het niet zou doorsijpelen

naar hen

Als ik terug kon

in de tijd

dan kregen we

allemaal

de moeder die we verdienden

What if trauma

was a dragon?

Every traumatic event

a single beast!

All different: 

sharp, vicious,

breathtaking, freezing,

scorching, ferocious,

blunt, overwhelming...

and each and every one

invisible to you 

and any untrained eye

They drag you away 

to days long forgotten

hidden in folds 

of time and soft cotton

The mother-of-all-dragons

roasts your skin

and brings your scars to light.

Her screams in your head, 

keep on piercing the night.

Your skin turns to armour, 

so dense you can’t fight 

When you chase them away, 

they will come back to bite.

Crawling away, 

you just bring to light

that there really is

-nowhere-

to hide.

Mastering dragons

takes faith, focus and might:

it is no small task, to pretend you're alright...

as you walk your path, with this herd by your side:

Bide your time

to stand your ground

look them in the eye

and call out their crime

May they 

roar and rumble

fall and tumble

shrink and crumble

And finally say goodbye

Het is een route zonder

eindpunt, ik ben altijd

onderweg

Ik weet waar ik heen

wil, maar de weg is 

lang en zwalpt langs ravijnen,

rivieren en grachten,

Flashbacks

en herinneringen aan donkere nachten

Jarenlang vermeed

ik ze en verspeelde mijn krachten

Maar met elke struikelsteen die ik

uit de weg ruim, kom ik dichter bij

verzachten

Standing tall

through a  lifetime of  blows

determined

not to go down

and yet sinking deeper

with every breath

until I got so deep

I couldn’t tell

which was up or down

light or night

fight or flight

Monsters kept at bay

will not be scared away:

Pain

Fear

Anger

Sadness

are lurking from the shadows

to sneak up on you

and deliver their message

Defeating monsters 

means facing them

The only road away from them

runs right through them

So I roam the dusty roads,

travel the swamp

across wooden pathways

and find myself

between water and woods,

shadow and sunlight,

undergrowth and sky

In twitter silent

birdsong filled

solitude

I feel my pain

I fight my fears

I rage my anger

I cry my tears

and leave it all behind

Voor het eerst

in mijn leven

heb ik geen plan

Ik deed niets anders dan

nadenken

bespeuren

inschatten

informeren

plannen

twijfelen

bijsturen

Dat

ben ik

niet meer

De nieuwe ik

is onderweg

Ze wacht nog even

op het vervellen

van de kinddelen

die nog moeten helen

Wat

Wie

Hoe

Waar

Wanneer?

Dat 

weet ik niet

Voor het eerst

in mijn leven

heb ik geen plan

Ik trok naar de kust

op zoek naar een fris hoofd

en een beetje rust

"Hier mag je struinen"

Ik laat mijn voetsporen en zorgen

achter in de duinen

Ik laat mijn gedachten waaien

zodat ze niet langer

in rondjes draaien

De woelige zee

neemt mijn bewolkte gemoed

met de golfslag mee

Het strand leek er alleen voor mij

Voor de duur van een wandeling

ademde ik weer vrij

Ik draag zorg voor een klein meisje

Ze woont ergens diep in mij

Ik was ooit haar

En soms is zij mij

Wanneer ze overstuur is

Dan staan we zij aan zij

Ik leer haar dat we veilig zijn

Op een dag wordt zij weer blij

Er woont ook nog een feeks in mij

Zij vloekt bij alles wat ik doe

En als ik weer wat licht kan zien

Klapt zij de luiken toe

Ze kan het niet geloven

Dat ik soms blij kan zijn

Dan duwt ze mij de diepte in

Ze jaagt me op, ze maakt me klein

Ze kan echt niets verdragen

Ze doet me telkens pijn

Ze blijft me angst aanjagen

Hoe kan ik nu gelukkig zijn?

Het meisje is een overlever

Zij was ik en ik ben zij

Op een dag temmen we de feeks

Ooit is de pijn voorbij

Samen maken we die feeks

In mijn kopje

Klein

Iemand die ziek is

wensen we

"Spoedig herstel"

Iemand die rouwt

wensen we

"Veel sterkte"

Tegen iemand

die zich slecht voelt

zeggen we

"Verzorg jezelf"

Kunnen we 

niet

beter dan dat?

Leren we zeggen

"Ik ben er voor jou"?

Zie je mij

en mijn broze huid?

Ben je voorzichtig

als je spreekt?

Hou je de boze woorden tegen?

Ik zie jou,

de wereld

en zijn scherpe stekels

en denk

dat je wollige woorden

gebruiken kan