

Schrijven als therapie
Ik krijg het niet gezegd
dus schrijf en teken ik
tot al de krassen op mijn ziel
bedekt zijn
Kapot
De helft
van ons leven:
zo lang al
zie jij me graag
Je begint nog steeds zinnen
die ik blindelings kan afmaken
Ik zeg nog steeds
wat jij in gedachten hebt
Je zag in mij
wat ik zelf niet eens wist
En toch ben ik zo kapot
dat ik niet sterk genoeg ben
de ketens van mijn verleden
los te wrikken
en mij volledig te geven
Zoveel verraad draag ik mee
dat het kleeft
in mijn neusgaten
dat het leeft
onder mijn huid
dat het knijpt
in mijn ingewanden
Dat wanneer ik even niet oplet
mijn hele zijn
onder duikt
om er aan te ontsnappen
Bom
Toen de bom
dropte
en mijn wereld daverde
bleef ik koppig
rechtop staan
Ik las dossiers
waarvan elk woord
een steek was
die stilzwijgend
mijn hart doorboorde
en schaamteloos
steeds dieper
mijn kern binnen drong,
littekens bloot leggend
van het meisje dat ik ooit was
Nu de rook is weggetrokken
en de wereld verder draait
zoek ik
verkoold en gebroken
naar de restanten
van mijn
verknalde
geluk
Ongeval
Een doffe klap
en het gekras van metaal
veranderen een jongeling
in een levenloos lichaam
Terwijl we hem neerlaten
in de koude aarde
komt hij terecht
in een doolhof
van statistieken
Cijfers
die zwijgen
als vermoord
over het leven
dat hij droomde
Cijfers
die hem verraden
omdat hij
zoveel meer was
dan een tragische ontmoeting
tussen mens
en machine






