I was not angry and bitter:

I was sad and hurt!

And all those things

that I did not want to be,

piled up inside me until it started

leaking from my pores and

bursting out from between my seams.

As I am slowly feeling

every feeling of the child

that I buried deep inside me,

I am giving me space to cry and heal,

I am unlearning all the harsh lies

that life has taught me

and I am learning what it is like

for the very first time

to really - just - breathe.

Ik ken

de stappen

Ik leerde ze

tot ze in mijn hoofd 

woonden

Maar wanneer de gong slaat

duikt het kind weer op

en vergeet ik waar thuis is

Als in een raster 

van valstrikken

beweeg ik

door het leven

en kom keer

op keer

op keer

schokkend

weer

tot stilstand

Ik draag zorg voor een klein meisje

Ze woont ergens diep in mij

Ik was ooit haar

En soms is zij mij

Wanneer ze overstuur is

Dan staan we zij aan zij

Ik leer haar dat we veilig zijn

Op een dag wordt zij weer blij

Er woont ook nog een feeks in mij

Zij vloekt bij alles wat ik doe

En als ik weer wat licht kan zien

Klapt zij de luiken toe

Ze kan het niet geloven

Dat ik soms blij kan zijn

Dan duwt ze mij de diepte in

Ze jaagt me op, ze maakt me klein

Ze kan echt niets verdragen

Ze doet me telkens pijn

Ze blijft me angst aanjagen

Hoe kan ik nu gelukkig zijn?

Het meisje is een overlever

Zij was ik en ik ben zij

Op een dag temmen we de feeks

Ooit is de pijn voorbij

Samen maken we die feeks

In mijn kopje

Klein

Oh kind toch

Wat voelt dit

diep

zwaar

heftig

echt

Wat je voelt

is niet nu

Wat je voelt

was ooit

Kijk eens om je heen

Zie je waar je bent?

Hoor je waar je bent?

Je bent hier

in het nu

Zie je

dat het veilig is?

Je werd

getriggerd

Wat je voelt

is een herinnering

Wat heb je nodig

om terug te keren

naar wat

Hier

Nu

en

Veilig

is?

Kan je diep in

en rustig

terug uit

ademen?

Je bent

groter nu:

troost je

het kleine bange kind?

Neem je het mee

naar het veilige

hier en nu?

Laat je het

uithuilen?

Toon je het

dat het 

voorbij is?

Toon je het

dat het niet meer

alleen is?

Toon je het

dat het niet meer

bang hoeft te zijn?

Wat ik me afvraag:

hoeveel vrouwen

er zouden zijn

wiens lichaam

géén stafkaart is

van alle keren

dat mannen

zich haar

toe eigenden

in woorden

of daden

Geschrokken

dreef ze op de vlucht

als een ballon aan een touwtje

tot ze ergens was

waar er niets meer was:

geen bus, geen halte

geen auto, geen panne

geen omweg, geen veldweg

geen man, geen baard

geen handen, geen tranen

geen lijf, geen pijn

geen heden, geen herinnering

geen schrik, geen schuld

het ondenkbare

dat haar overkwam

verdween

achter slot en grendel

in de vergeetput

van haar bovenkamer

Er is geen vuiltje aan de lucht,

maar mijn alarm

gaat in overdrive...

"PIEUUUUW! PIEUUUUW!!

ER IS ROOK IN DE BOVENKAMER!!

HET ALARM KAN AFGAAN!!

HET ZAL LUID ZIJN!!

PIEUUUUW!! PIEUUUUW!!"

Er is geen vuiltje aan de lucht,

maar mijn alarm

weet dat niet...

Hoe kan ik me 

veilig voelen

in dit lichaam

als een huis

waarvan de deur

werd ingetrapt?

Wacht je op mij,

zolang de poort op slot is

en mijn lichaam

een vesting lijkt

die niet meer

te veroveren valt?

Van stroperige leugens

naar harde werkelijkheid

hoe vertrouw je

wanneer je verstand

je verraadt

en je gevoel herleidde

tot hysterie

als instinct

bij de minste zucht

fluistert

'Vlucht'

blijf je dan

je hele leven

op de loop

of ren je 

zelfs niet

als het brult

Het verleden

een steekkaartenkast:

propvolle lades

met alles wat je gevormd heeft

in welke zin dan ook

tot wat je nu bent

Gevoeligheden en tekortkomingen

Kraters en builen

Littekens en open wonden

Instinct en intuïtie

Schade en schande

Succes en tegenslag

Er zitten duiveltjes

in mijn kast

genaamd trigger

en trauma

en elke keer als die

met de laden klapperen

en steekkaarten in het rond smijten;

gillen of

fluisteren de echo's

van het kind dat ik was

in mijn hart en 

in mijn hoofd

hoewel

woorden en gedachten

rauw en ruw

uit mij stromen

om daarna 

bijgeschaafd

te worden

tot iets wat draaglijk is

voor het oog van een lezer

blijft er zoveel

ongezegd

onuitgesproken

ongeschreven

het vraagt een oceaan 

aan tranen 

om mijn binnenkant

te polijsten

van emoties

die zoveel pijn doen 

dat ik ze niet

gegoten krijg

in woorden en zinnen

herinneringen die mij

schuddend en bevend

meenemen

in een draaikolk

van alles en niets

pijn en verstomming

oorverdovende stilte

en verblindende duisternis

waar zelfs ademhalen

een gevecht wordt

dat ik niet kan winnen

waar ik enkel ontsnap

door mezelf mee te nemen 

naar wat hier en nu en veilig is

Geluk

hangt aan een zeer fijn

gespannen draadje

Zo vaak brak 

iemand

de illusie

en viel de wereld

op mijn kop

dat ik nu 

alleen dat draadje zie 

fragiel 

wachtend 

op wie 

of wat 

ik niet zie 

wat er mogelijk 

zelfs niet is 

waardoor ik het geluk 

dan toch weer mis