Steek
Het verleden
een steekkaartenkast:
propvolle lades
met alles wat je gevormd heeft
in welke zin dan ook
tot wat je nu bent
Gevoeligheden en tekortkomingen
Kraters en builen
Littekens en open wonden
Instinct en intuïtie
Schade en schande
Succes en tegenslag
Er zitten duiveltjes
in mijn kast
genaamd trigger
en trauma
en elke keer als die
met de laden klapperen
en steekkaarten in het rond smijten;
gillen of
fluisteren de echo's
van het kind dat ik was
in mijn hart en
in mijn hoofd
Lijf
Wat ik me afvraag:
hoeveel vrouwen
er zouden zijn
wiens lichaam
géén stafkaart is
van alle keren
dat mannen
zich haar
toe eigenden
in woorden
of daden
Vlucht
Van stroperige leugens
naar harde werkelijkheid
hoe vertrouw je
wanneer je verstand
je verraadt
en je gevoel herleidde
tot hysterie
als instinct
bij de minste zucht
fluistert
'Vlucht'
blijf je dan
je hele leven
op de loop
of ren je
zelfs niet
als het brult
Voelen
Niet mogen voelen
bedwong ik mijn pijn
Als een orkaan woelde
verwaarloosd gevoel
mijn binnenste
aan flarden
en voedde de wanhoop
tot er geen zachtheid overbleef
Ik kan niet stilstaan
blijf op de vlucht
kan mezelf niet ontlopen
Ik kan het niet aan
te moeten voelen
wat pijn doet
Verdriet
Mijn hart, mijn maag,
mijn hoofd, mijn keel...
Mijn hele lijf
doet pijn van verdriet
tot de sluizen
open gaan en
ik word overspoeld
door een vloedgolf
van ongehuilde tranen
voor alles en iedereen
die mij ooit
zonder afscheid
verliet
Theater
Als het een talent is
om rond de spreekwoordelijke olifant heen
te dansen,
wervelen,
duiken
of trippelen
tot deze proporties aanneemt
dat hij ons met zijn gewicht verplettert
Waarna er niet meer vast te stellen valt
waar wij
en de olifant
en het porselein
beginnen of eindigen
dan zijn wij primaballerina's
die niet wisten
dat alle toeschouwers
reeds op de hoogte waren
van wat er speelde
Polijsten
hoewel
woorden en gedachten
rauw en ruw
uit mij stromen
om daarna
bijgeschaafd
te worden
tot iets wat draaglijk is
voor het oog van een lezer
blijft er zoveel
ongezegd
onuitgesproken
ongeschreven
het vraagt een oceaan
aan tranen
om mijn binnenkant
te polijsten
van emoties
die zoveel pijn doen
dat ik ze niet
gegoten krijg
in woorden en zinnen
herinneringen die mij
schuddend en bevend
meenemen
in een draaikolk
van alles en niets
pijn en verstomming
oorverdovende stilte
en verblindende duisternis
waar zelfs ademhalen
een gevecht wordt
dat ik niet kan winnen
waar ik enkel ontsnap
door mezelf mee te nemen
naar wat hier en nu en veilig is
Overspoeld
mijn gedachten
open en bloot
te lezen
is het niet koketteren:
mezelf zo tonen?
kijk mijn pijn!
misschien voelt het zo rauw
omdat ik het zo lang
wegstopte
dat het in mij GEBRAND werd
en het naar de oppervlakte brengen
voelt
alsof ik
ongekleed
in de ijzige tocht sta
ik twijfel over
de zin of onzin
van het etaleren
van mijn ziel
maar ik moet
- iets -
doen
met de malende stroom
van gedachten
zonder zin
zoals proberen me eruit te schrijven
voor ik er in onder ga
en pas weer
boven kom drijven
wanneer het te laat is
Gekwetst
Door een huid
van schone schijn
schemert
het gekwetste kind
gehuld
in laagjes bravoure
verstopt onder
glitter en zonneschijn
weg gekropen
voor verdriet en pijn
zo goed
in verstoppertje
dat ze ook zichzelf
niet meer vindt
Dal
Het is niet
alsof ik hier gráág zit
denk ik
En toch lijk ik
hier
keer op keer
te belanden
Het is hier donker
en eenzaam
maar ook
Veilig
Ver weg
Verstopt
voor de wereld
en mezelf
Zelfs als ik alles kapot
relativeer
is het nóg moeilijk
om er weer uit te raken
Ik ken de weg
Ik weet
waar het licht is
Maar soms schijnt het te fel
en doet zélfs dat
pijn
On-schuld
jouw onschuld
niet gewoon gestolen
maar bruut
weggeroofd
nooit meer onbezonnen
nooit meer onbezorgd
nooit meer ongeschonden
nooit meer onschuldig
maar - niet - jouw - schuld
Spreken
Ik heb geleerd
te zwijgen
voor ik leerde
te spreken
De waarheid
was
onbespreekbaar
De waarheid is
dat ze
niet alleen mij
kwetst
Ik was mijn stem
niet kwijt...
Ik wist perfect
Waar ze was
Ze verdronk
in de woorden
die ik niet kon zeggen
Als ik wil helen
moet ik durven
mijn woorden
hun vrijheid te geven
Moet ik
spreken
tot ik weer kan
zwijgen