door het donker

De enige weg er vandaan

loopt er dwars doorheen.

Dus zwerf ik langs stoffige wegen,

woorden gevend

aan oude wonden en pijnlijke herinneringen

Schrodinger

Schrodinger

je ziet 

niets 

aan mijn buitenkant

binnenin 

ben ik tegelijk oké en niet oké

levend en dood klinkt wat drastisch 

oké klinkt niet fantastisch

maar valt te verkiezen

want niet oké,

is beter dan 

niet zijn

al droomde ik daar soms van 

wanneer niet oké

te zwaar werd,

de glimlach

te moeilijk,

en doen alsof ik heel was 

mij helemaal aan flarden trok

Dal

Dal

Het is niet alsof ik hier gráág zit

denk ik


En toch lijk ik 

hier 

keer op keer

te belanden


Het is hier donker

en eenzaam


maar ook

Veilig

Ver weg

Verstopt

Voor mezelf


Zelfs als ik alles kapot

relativeer

is het nóg moeilijk

om er weer uit te raken


Ik ken de weg

Ik weet

waar het licht is


Maar soms schijnt het te fel

en doet zélfs dat

pijn

Gebroken

Gebroken

kapot

stuk

beschadigd

gebroken

versplinterd

uitééngehaald


het kost zoveel moeite:

doen alsof ik heel ben

ik krijg mezelf

niet meer bijeen gepuzzeld


bijeengehouden

door smurrie en wilskracht

ineenzakkend

wanneer niemand kijkt


ik ben zo moe van doen alsof

ik er ben

dag na dag

raap ik mezelf bijeen


het kind in mij onherstelbaar

ikzelf onvindbaar

IMG_0604.PNG.png

Kunst

(e)naar  

 therapie

  • Facebook
  • Twitter
  • Instagram

©2021 by Een zachtere wereld. Proudly created with Wix.com