Hier
lig ik
met naakte armen die
hunkeren naar een dekentje
dat onbereikbaar is zolang ik
er bovenop blijf liggen
met naakte gedachten die
hunkeren naar troost
die onbereikbaar is zolang de woorden
verlamd liggen in mijn mond
lig ik
ontmanteld,
te zijn
Leegte
De leegte in mij
is gevuld met zoveel gemis
dat ik het liefst
nog verder zou krimpen
tot er niets meer over is
Depressie
Verdoofd verdriet
ogen die niet huilen
pijn die je niet ziet
nergens kunnen schuilen
ik ben er wel,
maar voel het niet…
In alle stilte
Drijven tussen
Cyaan en azuur
Diepte en hoogte
Water en lucht
Langzaam zinken
In nachtblauw
Tot alle kleur vervaagt
Geen beneden
Geen boven
Geen hemel
Of hel
In de omhelzing
Van de leegte
Waar de stilte
Op me wacht
Geheugen
Ik kies er niet voor
om in het verleden te leven
Maar zolang ik
blijf doen alsof het verleden
niet nog in mij leeft
kan ik er niet aan ontsnappen
Zelfs zonder gedachten
weet mijn lichaam
nog precies
wat er pijn deed
en zet het zich schrap
voor de volgende klap
Alarmsignaal
Er is geen vuiltje aan de lucht,
maar mijn alarm
gaat in overdrive...
"PIEUUUUW! PIEUUUUW!!
ER IS ROOK IN DE BOVENKAMER!!
HET ALARM KAN AFGAAN!!
HET ZAL LUID ZIJN!!
PIEUUUUW!! PIEUUUUW!!"
Er is geen vuiltje aan de lucht,
maar mijn alarm
weet dat niet...
Crash and burn
To walk into
the house on fire
knowing too well
it will eat me alive
Not to run
but to sit
in the fear
that lives in me
Don't take up space
Stay away
from the spotlight
Stay safe
To jump
into the ocean
and roll
with the tide
Rock bottom
has a sinkhole
that drags me
deeper still
Being able to swim
won't keep me
from drowning face down
in a puddle of rain
Gelokt kind
Geschrokken
dreef ze op de vlucht
als een ballon aan een touwtje
tot ze ergens was
waar er niets meer was:
geen bus, geen halte
geen auto, geen panne
geen omweg, geen veldweg
geen man, geen baard
geen handen, geen tranen
geen lijf, geen pijn
geen heden, geen herinnering
geen schrik, geen schuld
het ondenkbare
dat haar overkwam
verdween
achter slot en grendel
in de vergeetput
van haar bovenkamer
Dutjes
In mijn bed
in een bolletje
in mijn bubbel
leeg
alleen
ver van iedereen
bedolven
onder
dons
verdoofd
verborgen
geborgen
weerloos
woordenloos
gedachtenloos
Heen en weer
Knetterend
van het ene uiterste
naar het andere
en terug
In verdoving wil ik graag voelen
In overspoeling wil ik vervagen
In eenzaamheid wil ik aangeraakt
In omhelzing voel ik mij gevangen
In een blik wil ik vluchten
Laat mij niet alleen
Raak mij niet aan
Blijf
als je kan
als je wil
Blijf
als ik je toelaat
als ik kan
Woorden helen
Woorden helen
behalve
wanneer alles in mij
GEVAAR
schreeuwt
en ik zo bevries
dat zelfs mijn adem
nauwelijks
aan mijn keel ontsnapt
Wanneer tussen
denken en spreken
een ijskoude kloof
mijn wonden
en woorden
verdooft
blijft het stil
tot ik klam en bezweet
adem geef aan een gil
en me afvraag of die echt was
of enkel in mijn droom weerklonk
Throwbacks
Ik ken
de stappen
Ik leerde ze
tot ze in mijn hoofd
woonden
Maar wanneer de gong slaat
duikt het kind weer op
en vergeet ik waar thuis is
Als in een raster
van valstrikken
beweeg ik
door het leven
en kom keer
op keer
op keer
schokkend
weer
tot stilstand