Schrijven is voor mij altijd een manier geweest om woorden te geven aan wat vanbinnen schuurt. Maar zelfs toen ik op papier mijn stem begon te vinden, bleef boosheid een taboe, een gevaar. Ik heb nooit geleerd hoe gezonde boosheid voelt. Ik leerde vooral dat boosheid gevaarlijk was. Dat ze kwetst, dat ze luid is, handen en deuren doet slaan, lichamen gespannen maakt en woorden spuwt die te groot zijn om te bevatten. Dus deed ik wat voor mij toen logisch leek: ik maakte er een innerlijke...

Het is hier een tijdje stil geweest. Geen blogposts, geen schilderijen, geen nieuwe gedichten. Ik heb het gevoel een zachtere wereld een beetje te hebben verwaarloosd. Het gevoel van: "Ik had eigenlijk meer moeten delen". Maar als mijn proces me de afgelopen maanden iets geleerd heeft, dan is het wel dat herstel en creativiteit zich niet laten opjagen door agenda's of verwachtingspatronen. In mijn vorige blog schreef ik over therapie en herstel. Over hoe intens het is om de confrontatie met...

Sinds een half jaar volg ik therapie bij Elim, centrum voor psychotherapie in Kapellen, voor de behandeling van mijn complexe PTSD. Deze week zei iemand uit mijn omgeving tegen mij: “Niemand kan jou mentaal iets aandoen, wat je niet zelf toelaat.” Die uitspraak raakte me diep, omdat ik er geen antwoord op had. Ik had het gevoel dat ze de verantwoordelijkheid voor mijn pijn volledig bij mezelf legde. Hoe leg ik uit dat ik geen slachtoffer speel, maar juist aan mezelf werk en de confrontatie...