De kajuit ruikt naar nazomer

Voorbij het veldboeket op de kleine tafel

glimlacht een warm welkom

Mijn ballast laat los

Ontroering rolt over mijn wang

Mijn hart nestelt zich in een hoekje

en stort zich uit

Achteraf ben ik bezorgd om de schipperin:

heist ze tijdig de zeilen

wanneer de woordenvloed

haar ruim

overspoelt?

PS: ze is oké:

en blij dat ze even mijn

veilige haven mocht zijn

Ik wist

hoe het niet moest

Ik wist niet

hoe het wel moest

Dus deed ik vooral

wat ik wist

Maar ik wist niets

dan wat ik las

in boeken en boekjes

Zo vaak

wist ik het niét

en deed ik maar wat

Of het genoeg was?

Dat weten alleen

zij

waarover ik moederde

What if trauma

was a dragon?

Every traumatic event

a single beast!

All different: 

sharp, vicious,

breathtaking, freezing,

scorching, ferocious,

blunt, overwhelming...

and each and every one

invisible to you 

and any untrained eye

They drag you away 

to days long forgotten

hidden in folds 

of time and soft cotton

The mother-of-all-dragons

roasts your skin

and brings your scars to light.

Her screams in your head, 

keep on piercing the night.

Your skin turns to armour, 

so dense you can’t fight 

When you chase them away, 

they will come back to bite.

Crawling away, 

you just bring to light

that there really is

-nowhere-

to hide.

Mastering dragons

takes faith, focus and might:

it is no small task, to pretend you're alright...

as you walk your path, with this herd by your side:

Bide your time

to stand your ground

look them in the eye

and call out their crime

May they 

roar and rumble

fall and tumble

shrink and crumble

And finally say goodbye

Iemand die ziek is

wensen we

"Spoedig herstel"

Iemand die rouwt

wensen we

"Veel sterkte"

Tegen iemand

die zich slecht voelt

zeggen we

"Verzorg jezelf"

Kunnen we 

niet

beter dan dat?

Leren we zeggen

"Ik ben er voor jou"?

In de dampkring van de liefde, hou ik mezelf staande, reik ik naar de blauwe hemel, bewaar ik met al mijn zintuigen de liefste herinneringen in een rond, plat doosje.

Wanneer het onzichtbare patroon van stikken en verbranden zich herhaalt, schop ik de mistige gedachten onder de aarde en zoek ik op de tast naar een kuur om mijn uitgemergelde hoop nieuw leven in te blazen, tot ik opgelucht mijn kop weer boven water kan steken. 

Met vallen en opstaan

leerde ze lopen

Vol overgave, 

want als ze hard viel

kuste ik haar knie...

Met vallen en opstaan

leerde ze lopen

veel vallen

want ze wist nog niet hoe

veel opstaan

want ze gaf niet op

En kijk:

ze stapt!

Met vallen en opstaan

leerde ik moederen...

Voorzichtig!

Want als ik faalde:

wie kuste er dan

haar knie?

Zachte truien,

dikke sokken,

een pot thee,

(led-)kaarsjes...

en onder een dekentje

met mijn geliefde

om mijn hart te verwarmen

Nog geeuwend

rek ik me uit

De koude 

prikt in mijn neus

Het liefst

draai ik me nog eens om

Terwijl ik het licht 

aanknip op dimstand

zodat ik kan wennen

aan het licht

valt mijn oog

op de roze sokken

die ik gisterenavond

heb klaargelegd

op het nachtkastje:

mijn dagelijkse reminder

dat 

hoe donker ook de ochtend, 

er iets moois zit

in elke dag

Ik heb mezelf

heruitgevonden

Mezelf de vraag gesteld: 

Wat zou je graag...?

Hebben

Eten

Doen

?

En het mezelf cadeau gedaan

met een strikje eromheen

Ik heb haar graag:

dat meisje van 50

dat vrolijk wordt

van haar nieuwe roze kleedje

van chocoladetaart

van zingen met de radio

Ze verdient het

om gelukkig te zijn

Het is tijd

voor mij

Ik heb liever geen

haar op mijn tanden

of

eelt op mijn ziel

Maar mijn krassen

doen zo'n pijn

Mag de wereld

alsjeblieft

een beetje 

zachter zijn?

Standing tall

through a  lifetime of  blows

determined

not to go down

and yet sinking deeper

with every breath

until I got so deep

I couldn’t tell

which was up or down

light or night

fight or flight

Monsters kept at bay

will not be scared away:

Pain

Fear

Anger

Sadness

are lurking from the shadows

to sneak up on you

and deliver their message

Defeating monsters 

means facing them

The only road away from them

runs right through them

So I roam the dusty roads,

travel the swamp

across wooden pathways

and find myself

between water and woods,

shadow and sunlight,

undergrowth and sky

In twitter silent

birdsong filled

solitude

I feel my pain

I fight my fears

I rage my anger

I cry my tears

and leave it all behind

Zie je mij

en mijn broze huid?

Ben je voorzichtig

als je spreekt?

Hou je de boze woorden tegen?

Ik zie jou,

de wereld

en zijn scherpe stekels

en denk

dat je wollige woorden

gebruiken kan