Blog, Gedichten, Schilderijen, Tekeningen

Veerle Roos
Ze volgde als kind al kunstacademie, schreef zodra ze kon schrijven gedichten, maar stopte daar mee eens ze volwassen werd. Rond 2017 pikte ze de draad weer op en sinds 2023 geeft ze als vrijwilliger schrijf- en creatieve workshops in en rond Mechelen. Met het initiatief ZachtereWereld.com biedt ze een platform aan andere artiesten om met hun kunst naar buiten te treden.
"Enkele jaren geleden ging ik in therapie, en ontdekte dat dat moeilijker is dan het lijkt. Praten lukte niet/soms/een beetje... Verhalen genoeg, maar tranen teveel en woorden tekort. Tot ik opnieuw begon te schrijven en tekenen: gedichten, tekeningen en schilderijen stroomden uit mijn potloden en penselen en vormden de basis van waaruit ik opnieuw leerde praten en voelen.
Doorheen alle sh*t en trauma’s blijft de roze draad dezelfde: ik weiger om toe te geven aan de ‘dark side’. Ik zal zelf mijn cookies wel bakken; en thee zetten; en onder een dekentje kruipen...
Sindsdien heb ik gemerkt dat ik niet de enige ben die schrijven en creativiteit inzet om een herstelproces te ondersteunen."


naar het licht
Heruitgave
Ik heb mezelf
heruitgevonden
Mezelf de vraag gesteld:
Wat zou je graag...?
Hebben
Eten
Doen
?
En het mezelf cadeau gedaan
met een strikje eromheen
Ik heb haar graag:
dat meisje van 50
dat vrolijk wordt
van haar nieuwe roze kleedje
van chocoladetaart
van zingen met de radio
Ze verdient het
om gelukkig te zijn
Het is tijd
voor mij

Onderweg
This is where I heal my hurts
Standing tall
through a lifetime of blows
determined
not to go down
and yet sinking deeper
with every breath
until I got so deep
I couldn’t tell
which was up or down
light or night
fight or flight
Monsters kept at bay
will not be scared away:
Pain
Fear
Anger
Sadness
are lurking from the shadows
to sneak up on you
and deliver their message
Defeating monsters
means facing them
The only road away from them
runs right through them
So I roam the dusty roads,
travel the swamp
across wooden pathways
and find myself
between water and woods,
shadow and sunlight,
undergrowth and sky
In twitter silent
birdsong filled
solitude
I feel my pain
I fight my fears
I rage my anger
I cry my tears
and leave it all behind

Onderweg
Mother-of-all-dragons
What if trauma
was a dragon?
Every traumatic event
a single beast!
All different:
sharp, vicious,
breathtaking, freezing,
scorching, ferocious,
blunt, overwhelming...
and each and every one
invisible to you
and any untrained eye
They drag you away
to days long forgotten
hidden in folds
of time and soft cotton
The mother-of-all-dragons
roasts your skin
and brings your scars to light.
Her screams in your head,
keep on piercing the night.
Your skin turns to armour,
so dense you can’t fight
When you chase them away,
they will come back to bite.
Crawling away,
you just bring to light
that there really is
-nowhere-
to hide.
Mastering dragons
takes faith, focus and might:
it is no small task, to pretend you're alright...
as you walk your path, with this herd by your side:
Bide your time
to stand your ground
look them in the eye
and call out their crime
May they
roar and rumble
fall and tumble
shrink and crumble
And finally say goodbye

Onderweg
Gedachtentreintjes
Een locomotief op hol
Het rangeerstation overbelast
Alle zijsporen bezet
Wissels geblokkeerd
Wagons overbeladen
Rijtuigen ontspoord
Ritten vertraagd
Bestemming onbereikbaar
Het sein op rood
De deuren dicht
Aan de horizon verdwenen
Te laat
Uitgesteld
Afgeschaft
Op het verkeerde perron
huilt zij

naar het licht
Vallen en opstaan
Met vallen en opstaan
leerde ze lopen
Vol overgave,
want als ze hard viel
kuste ik haar knie...
Met vallen en opstaan
leerde ze lopen
veel vallen
want ze wist nog niet hoe
veel opstaan
want ze gaf niet op
En kijk:
ze stapt!
Met vallen en opstaan
leerde ik moederen...
Voorzichtig!
Want als ik faalde:
wie kuste er dan
haar knie?

naar het licht
Ontwaken
Nog geeuwend
rek ik me uit
De koude
prikt in mijn neus
Het liefst
draai ik me nog eens om
Terwijl ik het licht
aanknip op dimstand
zodat ik kan wennen
aan het licht
valt mijn oog
op de roze sokken
die ik gisterenavond
heb klaargelegd
op het nachtkastje:
mijn dagelijkse reminder
dat
hoe donker ook de ochtend,
er iets moois zit
in elke dag

door het donker
Theater
Als het een talent is
om rond de spreekwoordelijke olifant heen
te dansen,
wervelen,
duiken
of trippelen
tot deze proporties aanneemt
dat hij ons met zijn gewicht verplettert
Waarna er niet meer vast te stellen valt
waar wij
en de olifant
en het porselein
beginnen of eindigen
dan zijn wij primaballerina's
die niet wisten
dat alle toeschouwers
reeds op de hoogte waren
van wat er speelde











