Schrijven als therapie
Ik krijg het niet gezegd
dus schrijf en teken ik
tot al de krassen op mijn ziel
bedekt zijn
Recht
Over de lange
kronkelende
weg
naar recht
nam ik de pijnlijke waarheid
op sleeptouw
weg van jou
Door het eenzame doolhof
van aanklacht, verdediging
conclusies en argumenten
heen
raakte ik doorweekt, uitgeput
en zo ver weg van jou
dat ik niet wist
of ik ooit de weg terug vinden zou
Liefdevol herstel
Met veel
liefde en geduld,
met gladgeschoren gezicht
voor zachte kussen
en oneindige knuffels
ontdooit hij mij
en neemt mij mee
over smeltpunt
naar hoogtepunt
Al liggen
hardnekkige demonen
soms op de loer
om mij vroegtijdig
en onafwendbaar mee te sleuren
naar ijzingwekkende diepten
Met behoedzame stapjes
en zonder de diepte in te kijken
gaan we telkens weer op weg:
de tocht
gelijkwaardig
aan de bestemming
Schrödinger
je ziet
niets
aan mijn buitenkant
binnenin
ben ik tegelijk oké en niet oké
levend en dood klinkt wat drastisch
oké klinkt niet fantastisch
maar valt te verkiezen
want niet oké,
is beter
dan niet zijn
al droomde ik daar soms van
wanneer niet oké
te zwaar werd,
de glimlach
te moeilijk,
en doen alsof ik heel was
mij helemaal aan flarden trok
Onbewogen
Mat vernis
bovenop wat je voelt
zodat de emotie
je niet overspoelt
Dunne laagjes
verbergen
de echo
die schoonheid donker kleurt
Onder de roerloze oppervlakte
bewegen
verraderlijke onderstromen
richting de hel
Nooit voor altijd
Ik zal het nooit proberen.
Als ik het doe
dan zal je nooit weten
dat ik afscheid nam
zal je nooit weten
dat het te zwaar werd
Ik wil wel: altijd blijven
als ik kan
Ik vrees de dag
dat al mijn kracht
niet genoeg zal zijn
en verdriet en pijn
het van mij winnen
Tot dan
is er telkens weer
een ademhaling
een dag
een blik
een lach
Tot dan
blijf ik vechten
Tot dan
en daar voorbij
hoef je niet te weten
dat er geen weegschaal bestaat
die in de juiste richting slaat
Tot nooit
verandert in voor altijd
en daar voorbij
zal ik
je liefhebben
Solitude
De aantrekking
om af te dalen
langs een weggetje
zo steil
dat er geen weg terug is
Zo ver en diep
dat er alleen nog
eenzaamheid is
Waar tijd
gemeten wordt
door de ene voet
voor de andere
Waar niets moet
niets nodig is
behalve
nog
een stap zetten
richting
gifblauwe wateren
waar een schuilplaats wacht
onder een roerloze spiegel
met de tijdloze schoonheid
van vergankelijk bos
Daar zitten
aan de afgrond
met niets
dan de grond
die je botten verkleumt
Het ritme
van de spanning
die door je hoofd
suist
vertraagt
Diep in
en langzaam uit
vult de rust je longen
Tot je de kracht vindt
de rug te keren
naar de verleiding
van het grote niets
En de weg
te veroveren
omhoog
terug
naar het leven
Hoogtevrees
Ik keek het leven in de ogen
en schrok van zijn schaduw
Op eenzame hoogte
keek ik de diepte in de ogen
Gij jaagt mij geen angst meer aan
Ik keek de dood in de ogen
en wenste van haar te zijn
Zij joeg mij geen angst meer aan
Op eenzame hoogte
danste ik met haar schaduw
tot ze mij afwees
Ik keek angst in de ogen
en haar schaduw
nestelde zich in de mijne
Eenzaam bleef ik achter
Zwijgend schreeuwen
tussen nooit en voor altijd
Niemand die mij redden kon
behalve ikzelf
misschien
Kopje onder
Als verdrinken
niet zo'n vreselijke dood was
zou ik er mee kunnen leven
om hier
het water in te wandelen
en
tussen vleugelslag en stilte
een rustplaats te vinden
Keer op keer
sprokkel ik hier
de moed
om terug te keren
naar het leven
Loslaten
is er een woord voor?
voor een hart dat verpulvert
en onder ingeslikte tranen
verweekt tot moes
kijkend
naar iemand
die een moeder verliest
en met genegenheid
aan haar terugdenkt
En - jaloers - zijn
want ik heb een moeder...
waarover ik over droom
en badend in angstzweet ontwaak,
versteend door haar stem
ben ik slecht
als ik verlang
naar een andere moeder
dan diegene die ik had,
maar los liet
omdat vasthouden
zoveel pijnlijker was
Bovenkamer
mijn hoofd
als een zolder
volgepropt
met rommel waarvan je vergeten was
waarom je dat in 's hemelsnaam bij hield
wanneer je door alles
heen hebt gezeefd en
hebt laten gaan
wat je tegen hield
kan je zien
wat er nog te redden valt
en of je jezelf
daar ergens
terug vindt
Keerpunt
De bergingvloer
Mijn moeder languit
Het lijf alle richtingen uit
Gekleurde knipperlichten
Een dichtslaande autodeur
Wegstervend lawaai
Meer vraagtekens
Dan antwoorden
Ze komt niet meer terug
Ik moet niet meer bang zijn
Een nieuwe kamer
Een nieuw gezin
Ik mis mijn grote broer en zus
Maar ik moet dankbaar zijn
Dus stel ik geen vragen meer
Aanklacht
De weg naar recht
loopt niet langs snelwegen
wanneer daders in beroep
als vrije man hun gang kunnen gaan
Wanneer ze
justitie op de lange baan kunnen schuiven
langs talrijke omwegen en achterbuurten,
meanderend door donkere krochten,
hun slachtoffers
met stenen en leugens bekogelend
en door de modder sleurend
tot alle hoop gesmoord is
Voor slachtoffers
zijn er geen shortcuts:
alleen blutsen en builen
en gapende wonden
Wanneer ze
snijden en kerven
om de pijn te verdoven,
ontsnapping zoeken
in basejump zonder valscherm
of pillen tellen voor een eeuwige slaap
omdat
ze verdrinken in
inktzwarte herinneringen