Ik heb genoeg

peanuts

om hen op een dwaalspoor te zetten

en weg te leiden

van

waar ik liever niet

over praat

Maar dan zou ik 

vooral mezelf

voor aap houden

Dus

haal ik toch maar

de harde noten boven

zodat ik ze niet alleen 

hoef te kraken

9de prijs in de Kronkelwedstrijd 2021 van vzw Uilenspiegel.

Aan de buitenkant

spiegelen

wat ik wilde zijn

doortastend

scherp

succesvol

schijnbaar moeiteloos

alle ballen in de lucht

maar ik weet niet meer

wie dat is

want

daar binnenin

die veilige muren

ver weggestopt

voor voelen

in een fort van ratio

dat is niet

wie ik wil zijn

In mijn schoen een half duinlandschap 

Zou ik hem tegen mijn oorschelp zetten en zien 

of ik het hoor ruisen?

Op mijn tafel de buit van een 

middagje brandingslenteren

In mijn haar een lichte golfslag 

In mijn hart alle tinten zee 

Op mijn lippen proef ik nog even de rust

Ik trok naar de kust

op zoek naar een fris hoofd

en een beetje rust

"Hier mag je struinen"

Ik laat mijn voetsporen en zorgen

achter in de duinen

Ik laat mijn gedachten waaien

zodat ze niet langer

in rondjes draaien

De woelige zee

neemt mijn bewolkte gemoed

met de golfslag mee

Het strand leek er alleen voor mij

Voor de duur van een wandeling

ademde ik weer vrij

On the inside

I am broken

Time after time

I get smashed

into fragments

Every time

I fall apart

I pick myself up

And some days

I even get to decide

what to make of myself

Muziek als medicijn.

Hetzij luidruchtig en uitbundig op blote voeten dansend waar bomen groeien en roze bloemen bloeien, terwijl de noten tuimelen in het groene gras, tot het bloed in mijn oren fonkelt op het ritme van de aarde,

hetzij in een donkere kamer, weggedoken met een koptelefoon, mijn wonden likkend onder een warm dekentje in een zacht bed met naast mij een zwarte hond die natte kusjes geeft, tot de sterren opnieuw schitteren in de nacht en het kind in mij naar huis huppelt, haar tong uitstekend naar de man met de zeis.

een kan

vol

barsten

raakt niet gevuld

kan niet schenken

tijd heelt

geen BARST

maar leert dat liefde

de leegte

tussen de scherven

kan

vullen

De kajuit ruikt naar nazomer

Voorbij het veldboeket op de kleine tafel

glimlacht een warm welkom

Mijn ballast laat los

Ontroering rolt over mijn wang

Mijn hart nestelt zich in een hoekje

en stort zich uit

Achteraf ben ik bezorgd om de schipperin:

heist ze tijdig de zeilen

wanneer de woordenvloed

haar ruim

overspoelt?

PS: ze is oké:

en blij dat ze even mijn

veilige haven mocht zijn

Zoals twee sporen elkaar

altijd en overal aan de

horizon lijken te vinden

Zoals de wildste bloemen

langs de meest wezenloze

wegbermen lijken te staan

Zoals het loket onbemand

en het perron leeg

Zo wijk ik af van mijn pad

en kom terecht bij de "Lost & found"

Ik reduceer

de to-do tot

niets

behalve

zijn - slapen - ademen

eten - drinken - ademen

blijven - ademen

schrijven - ademen

dat kan ik 

- net -

Meer

moet het

- voorlopig -

niet zijn

Hij

die van alle mensen

het langst

in mijn leven is

Die dwars

door alle ellende

bij mij

gebleven is

Door alle stormen heen

zonder belofte

op papier

Terwijl mijn gehavende ik

voor alles

op de vlucht slaat

Blijft hij

'gewoon'

hier

In de dampkring van de liefde, hou ik mezelf staande, reik ik naar de blauwe hemel, bewaar ik met al mijn zintuigen de liefste herinneringen in een rond, plat doosje.

Wanneer het onzichtbare patroon van stikken en verbranden zich herhaalt, schop ik de mistige gedachten onder de aarde en zoek ik op de tast naar een kuur om mijn uitgemergelde hoop nieuw leven in te blazen, tot ik opgelucht mijn kop weer boven water kan steken.