Blog, Gedichten, Schilderijen, Tekeningen
Veerle Roos
Ze volgde als kind al kunstacademie, schreef zodra ze kon schrijven gedichten, maar stopte daar mee eens ze volwassen werd. Rond 2017 pikte ze de draad weer op en sinds 2023 geeft ze als vrijwilliger schrijf- en creatieve workshops in en rond Mechelen. Met het initiatief ZachtereWereld.com biedt ze een platform aan andere artiesten om met hun kunst naar buiten te treden.
"Enkele jaren geleden ging ik in therapie, en ontdekte dat dat moeilijker is dan het lijkt. Praten lukte niet/soms/een beetje... Verhalen genoeg, maar tranen teveel en woorden tekort. Tot ik opnieuw begon te schrijven en tekenen: gedichten, tekeningen en schilderijen stroomden uit mijn potloden en penselen en vormden de basis van waaruit ik opnieuw leerde praten en voelen.
Doorheen alle sh*t en trauma’s blijft de roze draad dezelfde: ik weiger om toe te geven aan de ‘dark side’. Ik zal zelf mijn cookies wel bakken; en thee zetten; en onder een dekentje kruipen...
Sindsdien heb ik gemerkt dat ik niet de enige ben die schrijven en creativiteit inzet om een herstelproces te ondersteunen."
Onderweg
Rock bottom
Ik ben niet
dieper aan het zinken
ik wás al op de bodem
en zette me daartegen af
Nu heb ik de kracht
te weten waar ik sta
beter worden gáát niet vanzelf
her-stellen
is vallen
opstaan
aftasten
proberen
en pas een nieuwe stap zetten
wanneer de vorige
is gedaan
Tot ik sterk genoeg ben
om te voelen
zonder weer kopje onder te gaan
door het donker
Dal
Het is niet
alsof ik hier gráág zit
denk ik
En toch lijk ik
hier
keer op keer
te belanden
Het is hier donker
en eenzaam
maar ook
Veilig
Ver weg
Verstopt
voor de wereld
en mezelf
Zelfs als ik alles kapot
relativeer
is het nóg moeilijk
om er weer uit te raken
Ik ken de weg
Ik weet
waar het licht is
Maar soms schijnt het te fel
en doet zélfs dat
pijn
door het donker
In alle stilte
Drijven tussen
Cyaan en azuur
Diepte en hoogte
Water en lucht
Langzaam zinken
In nachtblauw
Tot alle kleur vervaagt
Geen beneden
Geen boven
Geen hemel
Of hel
In de omhelzing
Van de leegte
Waar de stilte
Op me wacht
Onderweg
Herstel
Het is een route zonder
eindpunt, ik ben altijd
onderweg
Ik weet waar ik heen
wil, maar de weg is
lang en zwalpt langs ravijnen,
rivieren en grachten,
Flashbacks
en herinneringen aan donkere nachten
Jarenlang vermeed
ik ze en verspeelde mijn krachten
Maar met elke struikelsteen die ik
uit de weg ruim, kom ik dichter bij
verzachten
door het donker
Depressie
Verdoofd verdriet
ogen die niet huilen
pijn die je niet ziet
nergens kunnen schuilen
ik ben er wel,
maar voel het niet…
Onderweg
Repetition
Every time
I find
myself
at rock bottom
and wonder
how to
bounce back
from here
I have to
relearn
that I just
must:
stay
down
long
enough
…
I must
stop
fighting
the darkness:
I must sit in it
live in it
inhale it
drink it
drown in it
burn through it
until I have felt it
Only then
I can rise again
door het donker
Crash and burn
To walk into
the house on fire
knowing too well
it will eat me alive
Not to run
but to sit
in the fear
that lives in me
Don't take up space
Stay away
from the spotlight
Stay safe
To jump
into the ocean
and roll
with the tide
Rock bottom
has a sinkhole
that drags me
deeper still
Being able to swim
won't keep me
from drowning face down
in a puddle of rain
Onderweg
Geen plan
Voor het eerst
in mijn leven
heb ik geen plan
Ik deed niets anders dan
nadenken
bespeuren
inschatten
informeren
plannen
twijfelen
bijsturen
Dat
ben ik
niet meer
De nieuwe ik
is onderweg
Ze wacht nog even
op het vervellen
van de kinddelen
die nog moeten helen
Wat
Wie
Hoe
Waar
Wanneer?
Dat
weet ik niet
Voor het eerst
in mijn leven
heb ik geen plan
door het donker
Leegte
De leegte in mij
is gevuld met zoveel gemis
dat ik het liefst
nog verder zou krimpen
tot er niets meer over is
door het donker
Dutjes
In mijn bed
in een bolletje
in mijn bubbel
leeg
alleen
ver van iedereen
bedolven
onder
dons
verdoofd
verborgen
geborgen
weerloos
woordenloos
gedachtenloos
door het donker
Verdriet
Mijn hart, mijn maag,
mijn hoofd, mijn keel...
Mijn hele lijf
doet pijn van verdriet
tot de sluizen
open gaan en
ik word overspoeld
door een vloedgolf
van ongehuilde tranen
voor alles en iedereen
die mij ooit
zonder afscheid
verliet
Onderweg
In therapie
Ik kan mijn ruwste wonden tonen
en zeggen wat er pijn doet
tegen wildvreemden
maar niet
tegen zij die dicht bij mij staan
want dáár
doet het pijn
