Zelfs als mijn hoofd wil vergeten

herinnert mijn lichaam

zich alles nog scherp...

Wanneer ik tegen mezelf zeg dat het oké is

en mijn zenuwen een ander verhaal vertellen

Wanneer ik weet dat ik hier veilig ben

en de haren in mijn nek toch steigeren

Wanneer ik thuis kom in zijn armen,

en mijn hartslag op de vlucht slaat

Wanneer een deur dicht slaat met de wind 

en ik ineen krimp omdat het klinkt als de echo van gevaar

Wanneer ik val en breek, 

en alles wat ooit heelde opflakkert en mij onderuit haalt

Wanneer ik opsta 

en vergeten littekens mijn dag besmeuren

Wanneer ik een nieuwe dag tegemoet kijk 

en ik mezelf eraan herinner: 

je bent hier, je bent nu, je bent veilig...

...gelooft 

mijn lichaam 

dat

nog 

altijd

niet

Als ik terug kon

in de tijd

dan nam ik

haar trauma weg

zodat ze de moeder kon worden

die ik nodig had

Als ik terug kon

in de tijd

dan nam ik 

mijn trauma weg

zodat het niet zou doorsijpelen

naar hen

Als ik terug kon

in de tijd

dan kregen we

allemaal

de moeder die we verdienden

ik vond een weg

om te ontsnappen

naar een plek in mijn hoofd

een tuin in mijn gedachten

tussen veilige muren

waar de zon scheen

en het stil was

geen harde stemmen

geen boze handen

geen tranen

geen angst

opgeborgen

in mezelf

bij mij 

ben je veilig

Ik kies er niet voor

om in het verleden te leven

Maar zolang ik 

blijf doen alsof het verleden 

niet nog in mij leeft

kan ik er niet aan ontsnappen

Zelfs zonder gedachten

weet mijn lichaam

nog precies

wat er pijn deed

en zet het zich schrap

voor de volgende klap

Ik was

Te klein

Te stil

Te traag

Te bang

Te dromerig

Ik had

geen haar

op mijn tanden

Ik haalde

het bloed

van onder

haar nagels

De nacht

was van mij

Met mijn duim

in mijn mond,

een zacht doekje

tussen vinger en neus

en mijn ogen gesloten

was ik veilig,

werd ik gered!

Dan was ik

Sterk genoeg

Luid genoeg

Snel genoeg

Moedig genoeg

Mocht ik

zacht zijn

en dromen

Tot het

weer licht werd

en niemand zag

wie ik kon zijn

Het holst van de nacht

is een kleverige massa die 

mijn borstkas verstikt 

met golven van angst die mij 

de diepte inzuigen

Fragmenten van ooit 

overspoelen mijn slaap 

met wrakhout 

van vergeten wanhoop

In het warme, zachte  bed

strekt een arm

zich als een reddingsboei

naar mij uit

Bewustzijn 

vecht naar de oppervlakte

en sleept mij naar de haven 

van het hier en nu

Terwijl de drum in mijn hart vertraagt

adem ik diepe teugen troost,

weet ik me veilig thuis

hij noemde mij

een klein

vogeltje

ik was uit het nest

gevallen

onder de voet

gelopen

met gebroken vleugels

achtergelaten

zelfs toen ik

helemaal

OPBRANDDE

ging ik door

er zit TROOST

in de gedachte

dat

uit je as verrijzen

vereist

dat je voorafgaand

door de VLAMMEN

wordt verteerd

Wie zou ik zijn

als ik niet dat kind was?

Wie zou ik zijn

als ik niet die klappen kreeg?

Zou mijn glimlach echt zijn

in plaats van gebeiteld

over een grimas van pijn?

Zouden mijn ogen zwijgen,

zouden ze stralen in de nacht?

Zou er verdriet zijn om te verstoppen

of zou ik iemand zijn die écht lacht?

Wie zou ik zijn als mijn wieg niet dáár stond?

Als de ooievaar mij ergens anders bracht?

Wie zou ze zijn 

als ze niet mijn kind was?

Ik maakte zoveel fouten!

Verdien ik dat ze me vergeeft?

Ook wanneer het leven 

je geen klappen geeft,

kan je zeggen

dat je hebt geleefd

Zeg mij, hoe te helen

van een wond

door duizend sneden

anders dan ze

stuk

te ontleden

en achteraf

weer aan elkaar

te smeden

Niet mogen voelen 

bedwong ik mijn pijn

Als een orkaan woelde

verwaarloosd gevoel

mijn binnenste 

aan flarden

en voedde de wanhoop

tot er geen zachtheid overbleef

Ik kan niet stilstaan

blijf op de vlucht

kan mezelf niet ontlopen

Ik kan het niet aan 

te moeten voelen 

wat pijn doet

Ik moest niet sterk zijn:

ik moest net huilen,

al wat jij moest doen
was armen geven
om in te schuilen

Ik moest niet sterk zijn:
jij moest er gewoon zijn,
en moest net sterk
voor zacht verruilen!

I was not angry and bitter:

I was sad and hurt!

And all those things

that I did not want to be,

piled up inside me until it started

leaking from my pores and

bursting out from between my seams.

As I am slowly feeling

every feeling of the child

that I buried deep inside me,

I am giving me space to cry and heal,

I am unlearning all the harsh lies

that life has taught me

and I am learning what it is like

for the very first time

to really - just - breathe.