Zeg mij, hoe te helen

van een wond

door duizend sneden

anders dan ze

stuk

te ontleden

en achteraf

weer aan elkaar

te smeden

Niet mogen voelen 

bedwong ik mijn pijn

Als een orkaan woelde

verwaarloosd gevoel

mijn binnenste 

aan flarden

en voedde de wanhoop

tot er geen zachtheid overbleef

Ik kan niet stilstaan

blijf op de vlucht

kan mezelf niet ontlopen

Ik kan het niet aan 

te moeten voelen 

wat pijn doet

Ik moest niet sterk zijn:

ik moest net huilen,

al wat jij moest doen
was armen geven
om in te schuilen

Ik moest niet sterk zijn:
jij moest er gewoon zijn,
en moest net sterk
voor zacht verruilen!

I was not angry and bitter:

I was sad and hurt!

And all those things

that I did not want to be,

piled up inside me until it started

leaking from my pores and

bursting out from between my seams.

As I am slowly feeling

every feeling of the child

that I buried deep inside me,

I am giving me space to cry and heal,

I am unlearning all the harsh lies

that life has taught me

and I am learning what it is like

for the very first time

to really - just - breathe.

Als ik terug kon

in de tijd

dan nam ik

haar trauma weg

zodat ze de moeder kon worden

die ik nodig had

Als ik terug kon

in de tijd

dan nam ik 

mijn trauma weg

zodat het niet zou doorsijpelen

naar hen

Als ik terug kon

in de tijd

dan kregen we

allemaal

de moeder die we verdienden

ik vond een weg

om te ontsnappen

naar een plek in mijn hoofd

een tuin in mijn gedachten

tussen veilige muren

waar de zon scheen

en het stil was

geen harde stemmen

geen boze handen

geen tranen

geen angst

opgeborgen

in mezelf

bij mij 

ben je veilig

Ik kies er niet voor

om in het verleden te leven

Maar zolang ik 

blijf doen alsof het verleden 

niet nog in mij leeft

kan ik er niet aan ontsnappen

Zelfs zonder gedachten

weet mijn lichaam

nog precies

wat er pijn deed

en zet het zich schrap

voor de volgende klap

Ik ken

de stappen

Ik leerde ze

tot ze in mijn hoofd 

woonden

Maar wanneer de gong slaat

duikt het kind weer op

en vergeet ik waar thuis is

Als in een raster 

van valstrikken

beweeg ik

door het leven

en kom keer

op keer

op keer

schokkend

weer

tot stilstand

Het holst van de nacht

is een kleverige massa die 

mijn borstkas verstikt 

met golven van angst die mij 

de diepte inzuigen

Fragmenten van ooit 

overspoelen mijn slaap 

met wrakhout 

van vergeten wanhoop

In het warme, zachte  bed

strekt een arm

zich als een reddingsboei

naar mij uit

Bewustzijn 

vecht naar de oppervlakte

en sleept mij naar de haven 

van het hier en nu

Terwijl de drum in mijn hart vertraagt

adem ik diepe teugen troost,

weet ik me veilig thuis

hij noemde mij

een klein

vogeltje

ik was uit het nest

gevallen

onder de voet

gelopen

met gebroken vleugels

achtergelaten

zelfs toen ik

helemaal

OPBRANDDE

ging ik door

er zit TROOST

in de gedachte

dat

uit je as verrijzen

vereist

dat je voorafgaand

door de VLAMMEN

wordt verteerd

Wie zou ik zijn

als ik niet dat kind was?

Wie zou ik zijn

als ik niet die klappen kreeg?

Zou mijn glimlach echt zijn

in plaats van gebeiteld

over een grimas van pijn?

Zouden mijn ogen zwijgen,

zouden ze stralen in de nacht?

Zou er verdriet zijn om te verstoppen

of zou ik iemand zijn die écht lacht?

Wie zou ik zijn als mijn wieg niet dáár stond?

Als de ooievaar mij ergens anders bracht?

Wie zou ze zijn 

als ze niet mijn kind was?

Ik maakte zoveel fouten!

Verdien ik dat ze me vergeeft?

Ook wanneer het leven 

je geen klappen geeft,

kan je zeggen

dat je hebt geleefd

Ik draag zorg voor een klein meisje

Ze woont ergens diep in mij

Ik was ooit haar

En soms is zij mij

Wanneer ze overstuur is

Dan staan we zij aan zij

Ik leer haar dat we veilig zijn

Op een dag wordt zij weer blij

Er woont ook nog een feeks in mij

Zij vloekt bij alles wat ik doe

En als ik weer wat licht kan zien

Klapt zij de luiken toe

Ze kan het niet geloven

Dat ik soms blij kan zijn

Dan duwt ze mij de diepte in

Ze jaagt me op, ze maakt me klein

Ze kan echt niets verdragen

Ze doet me telkens pijn

Ze blijft me angst aanjagen

Hoe kan ik nu gelukkig zijn?

Het meisje is een overlever

Zij was ik en ik ben zij

Op een dag temmen we de feeks

Ooit is de pijn voorbij

Samen maken we die feeks

In mijn kopje

Klein