Blog, Gedichten, Schilderijen, Tekeningen
Veerle Roos
Ze volgde als kind al kunstacademie, schreef zodra ze kon schrijven gedichten, maar stopte daar mee eens ze volwassen werd. Rond 2017 pikte ze de draad weer op en sinds 2023 geeft ze als vrijwilliger schrijf- en creatieve workshops in en rond Mechelen. Met het initiatief ZachtereWereld.com biedt ze een platform aan andere artiesten om met hun kunst naar buiten te treden.
"Enkele jaren geleden ging ik in therapie, en ontdekte dat dat moeilijker is dan het lijkt. Praten lukte niet/soms/een beetje... Verhalen genoeg, maar tranen teveel en woorden tekort. Tot ik opnieuw begon te schrijven en tekenen: gedichten, tekeningen en schilderijen stroomden uit mijn potloden en penselen en vormden de basis van waaruit ik opnieuw leerde praten en voelen.
Doorheen alle sh*t en trauma’s blijft de roze draad dezelfde: ik weiger om toe te geven aan de ‘dark side’. Ik zal zelf mijn cookies wel bakken; en thee zetten; en onder een dekentje kruipen...
Sindsdien heb ik gemerkt dat ik niet de enige ben die schrijven en creativiteit inzet om een herstelproces te ondersteunen."
Onderweg
De stilte breken
Ik ben zo gewend
om mijn woorden
in te slikken
dat ik dreig
te stikken
telkens ik
mijn waarheid wil spreken
Ik moet de lucht
- in - en - uit -
mijn longen dwingen
zodat de stilte
niet blijft steken
in mijn keel
Onderweg
Veldslag
Wanneer elke bloemenweide
waar je ooit verbleef
na verloop van tijd
een mijnenveld bleek,
wanneer elke heldere hemel
vroeg of laat
werd overdonderd
door een mokerslag:
dan blijf je liever zitten
op de puinhoop van je bestaan
dan nog een voet te zetten
op wat de hemel op aarde lijkt!
Zoek toch maar: desnoods
tussen vrees en wanhoop
in de zwartgeblakerde grond
van het smeulende slagveld
naar de belofte van een nieuw begin
Onderweg
Veilig
De warme zachtheid van mijn bed
herbergt een verraderlijke zwaarte
die alles naar zich toe trekt.
Het is er veilig.
Het is er alleen.
Alleen zijn is veilig.
Alleen zijn voelt eenzaam.
Veilig zijn voelt eenzaam, hoezeer
mijn geliefden ook de hand uitreiken
om mij weer de wereld in te brengen.
Schrijvend vind ik
mezelf
mijn geliefden
en de wereld
weer terug.
Onderweg
Als ik durfde
Ik vergeef u
en ik eis het recht op om mijn verhaal te vertellen
Ik vergeef u
en mag zeggen dat ge mij beschadigd hebt
Ik vergeef u
en ik mag vinden dat ge mij in de steek gelaten hebt
Ik vergeef u
en ik mag bepalen
in welke mate ik u nog
in mijn leven aan kan
Onderweg
Beeldtaal
Ik krijg het niet gezegd
dus schrijf
en teken ik
tot alle krassen op mijn ziel
bedekt zijn
door het donker
Woorden helen
Woorden helen
behalve
wanneer alles in mij
GEVAAR
schreeuwt
en ik zo bevries
dat zelfs mijn adem
nauwelijks
aan mijn keel ontsnapt
Wanneer tussen
denken en spreken
een ijskoude kloof
mijn wonden
en woorden
verdooft
blijft het stil
tot ik klam en bezweet
adem geef aan een gil
en me afvraag of die echt was
of enkel in mijn droom weerklonk
Onderweg
Al die tijd
Ik was niet
al die tijd
boos op jou
Ik probeerde jou
al die tijd
te vergeven en vergeten
Ik was
al die tijd
boos
op mij
Dat is gemakkelijk:
ik kreeg het
met de paplepel binnen
Ik slikte
al die tijd
woorden in
die mij
vergiftigen, tot ik ze
als een balorige puber
uitspuw:
"Ik haat u!
Ik haat u!
Ik haat u!"
Terwijl fluisterde
het gekwetste kind
al die tijd:
"Zie mij graag!
Ik zal flink zijn!"
Onderweg
Het verleden leeft verder
Zelfs als mijn hoofd wil vergeten
herinnert mijn lichaam
zich alles nog scherp...
Wanneer ik tegen mezelf zeg dat het oké is
en mijn zenuwen een ander verhaal vertellen
Wanneer ik weet dat ik hier veilig ben
en de haren in mijn nek toch steigeren
Wanneer ik thuis kom in zijn armen,
en mijn hartslag op de vlucht slaat
Wanneer een deur dicht slaat met de wind
en ik ineen krimp omdat het klinkt als de echo van gevaar
Wanneer ik val en breek,
en alles wat ooit heelde opflakkert en mij onderuit haalt
Wanneer ik opsta
en vergeten littekens mijn dag besmeuren
Wanneer ik een nieuwe dag tegemoet kijk
en ik mezelf eraan herinner:
je bent hier, je bent nu, je bent veilig...
...gelooft
mijn lichaam
dat
nog
altijd
niet
Onderweg
Tot je weer licht ziet
Stappen of stil staan
Zwerven en dwalen
Daarheen of terug
Bomen en schaduw
De zon op je rug
Geuren en klanken
Stilte of een lied
Alles verstoppen
Tot zelfs je verdriet
Morgen is beter
Al denk je van niet
Vertel jouw verhaal
Tot je weer licht ziet
PS:
Alleen gaat het niet!
door het donker
Overspoeld
mijn gedachten
open en bloot
te lezen
is het niet koketteren:
mezelf zo tonen?
kijk mijn pijn!
misschien voelt het zo rauw
omdat ik het zo lang
wegstopte
dat het in mij GEBRAND werd
en het naar de oppervlakte brengen
voelt
alsof ik
ongekleed
in de ijzige tocht sta
ik twijfel over
de zin of onzin
van het etaleren
van mijn ziel
maar ik moet
- iets -
doen
met de malende stroom
van gedachten
zonder zin
zoals proberen me eruit te schrijven
voor ik er in onder ga
en pas weer
boven kom drijven
wanneer het te laat is
door het donker
Spreken
Ik heb geleerd
te zwijgen
voor ik leerde
te spreken
De waarheid
was
onbespreekbaar
De waarheid is
dat ze
niet alleen mij
kwetst
Ik was mijn stem
niet kwijt...
Ik wist perfect
Waar ze was
Ze verdronk
in de woorden
die ik niet kon zeggen
Als ik wil helen
moet ik durven
mijn woorden
hun vrijheid te geven
Moet ik
spreken
tot ik weer kan
zwijgen
door het donker
Ik was
Ik was
Te klein
Te stil
Te traag
Te bang
Te dromerig
Ik had
geen haar
op mijn tanden
Ik haalde
het bloed
van onder
haar nagels
De nacht
was van mij
Met mijn duim
in mijn mond,
een zacht doekje
tussen vinger en neus
en mijn ogen gesloten
was ik veilig,
werd ik gered!
Dan was ik
Sterk genoeg
Luid genoeg
Snel genoeg
Moedig genoeg
Mocht ik
zacht zijn
en dromen
Tot het
weer licht werd
en niemand zag
wie ik kon zijn
