Onderweg
Over donkere wolken en roze randen,
over leren en helen,
over voelen en vallen,
maar vooral...
over telkens weer opstaan
In therapie
Ik kan mijn ruwste wonden tonen
en zeggen wat er pijn doet
tegen wildvreemden
maar niet
tegen zij die dicht bij mij staan
want dáár
doet het pijn
Nachtmerries
Het holst van de nacht
is een kleverige massa die
mijn borstkas verstikt
met golven van angst die mij
de diepte inzuigen
Fragmenten van ooit
overspoelen mijn slaap
met wrakhout
van vergeten wanhoop
In het warme, zachte bed
strekt een arm
zich als een reddingsboei
naar mij uit
Bewustzijn
vecht naar de oppervlakte
en sleept mij naar de haven
van het hier en nu
Terwijl de drum in mijn hart vertraagt
adem ik diepe teugen troost,
weet ik me veilig thuis
Krassen
Ik heb liever geen
haar op mijn tanden
of
eelt op mijn ziel
Maar mijn krassen
doen zo'n pijn
Mag de wereld
alsjeblieft
een beetje
zachter zijn?
Vuurvogel
hij noemde mij
een klein
vogeltje
ik was uit het nest
gevallen
onder de voet
gelopen
met gebroken vleugels
achtergelaten
zelfs toen ik
helemaal
OPBRANDDE
ging ik door
er zit TROOST
in de gedachte
dat
uit je as verrijzen
vereist
dat je voorafgaand
door de VLAMMEN
wordt verteerd
Kan
een kan
vol
barsten
raakt niet gevuld
kan niet schenken
tijd heelt
geen BARST
maar leert dat liefde
de leegte
tussen de scherven
kan
vullen
Nuts
Ik heb genoeg
peanuts
om hen op een dwaalspoor te zetten
en weg te leiden
van
waar ik liever niet
over praat
Maar dan zou ik
vooral mezelf
voor aap houden
Dus
haal ik toch maar
de harde noten boven
zodat ik ze niet alleen
hoef te kraken
Rock bottom
Ik ben niet
dieper aan het zinken
ik wás al op de bodem
en zette me daartegen af
Nu heb ik de kracht
te weten waar ik sta
beter worden gáát niet vanzelf
her-stellen
is vallen
opstaan
aftasten
proberen
en pas een nieuwe stap zetten
wanneer de vorige
is gedaan
Tot ik sterk genoeg ben
om te voelen
zonder weer kopje onder te gaan