Onderweg
Over donkere wolken en roze randen,
over leren en helen,
over voelen en vallen,
maar vooral...
over telkens weer opstaan
Al die tijd
Ik was niet
al die tijd
boos op jou
Ik probeerde jou
al die tijd
te vergeven en vergeten
Ik was
al die tijd
boos
op mij
Dat is gemakkelijk:
ik kreeg het
met de paplepel binnen
Ik slikte
al die tijd
woorden in
die mij
vergiftigen, tot ik ze
als een balorige puber
uitspuw:
"Ik haat u!
Ik haat u!
Ik haat u!"
Terwijl fluisterde
het gekwetste kind
al die tijd:
"Zie mij graag!
Ik zal flink zijn!"
Veilig
De warme zachtheid van mijn bed
herbergt een verraderlijke zwaarte
die alles naar zich toe trekt.
Het is er veilig.
Het is er alleen.
Alleen zijn is veilig.
Alleen zijn voelt eenzaam.
Veilig zijn voelt eenzaam, hoezeer
mijn geliefden ook de hand uitreiken
om mij weer de wereld in te brengen.
Schrijvend vind ik
mezelf
mijn geliefden
en de wereld
weer terug.
De stilte breken
Ik ben zo gewend
om mijn woorden
in te slikken
dat ik dreig
te stikken
telkens ik
mijn waarheid wil spreken
Ik moet de lucht
- in - en - uit -
mijn longen dwingen
zodat de stilte
niet blijft steken
in mijn keel
Het verleden leeft verder
Zelfs als mijn hoofd wil vergeten
herinnert mijn lichaam
zich alles nog scherp...
Wanneer ik tegen mezelf zeg dat het oké is
en mijn zenuwen een ander verhaal vertellen
Wanneer ik weet dat ik hier veilig ben
en de haren in mijn nek toch steigeren
Wanneer ik thuis kom in zijn armen,
en mijn hartslag op de vlucht slaat
Wanneer een deur dicht slaat met de wind
en ik ineen krimp omdat het klinkt als de echo van gevaar
Wanneer ik val en breek,
en alles wat ooit heelde opflakkert en mij onderuit haalt
Wanneer ik opsta
en vergeten littekens mijn dag besmeuren
Wanneer ik een nieuwe dag tegemoet kijk
en ik mezelf eraan herinner:
je bent hier, je bent nu, je bent veilig...
...gelooft
mijn lichaam
dat
nog
altijd
niet
Spoorzoeken
Zoals twee sporen elkaar
altijd en overal aan de
horizon lijken te vinden
Zoals de wildste bloemen
langs de meest wezenloze
wegbermen lijken te staan
Zoals het loket onbemand
en het perron leeg
Zo wijk ik af van mijn pad
en kom terecht bij de "Lost & found"
Dampkring
In de dampkring van de liefde, hou ik mezelf staande, reik ik naar de blauwe hemel, bewaar ik met al mijn zintuigen de liefste herinneringen in een rond, plat doosje.
Wanneer het onzichtbare patroon van stikken en verbranden zich herhaalt, schop ik de mistige gedachten onder de aarde en zoek ik op de tast naar een kuur om mijn uitgemergelde hoop nieuw leven in te blazen, tot ik opgelucht mijn kop weer boven water kan steken.
Als ik durfde
Ik vergeef u
en ik eis het recht op om mijn verhaal te vertellen
Ik vergeef u
en mag zeggen dat ge mij beschadigd hebt
Ik vergeef u
en ik mag vinden dat ge mij in de steek gelaten hebt
Ik vergeef u
en ik mag bepalen
in welke mate ik u nog
in mijn leven aan kan
To-Do
Ik reduceer
de to-do tot
niets
behalve
zijn - slapen - ademen
eten - drinken - ademen
blijven - ademen
schrijven - ademen
dat kan ik
- net -
Meer
moet het
- voorlopig -
niet zijn
Helen
Zeg mij, hoe te helen
van een wond
door duizend sneden
anders dan ze
stuk
te ontleden
en achteraf
weer aan elkaar
te smeden
Muziek
Muziek als medicijn.
Hetzij luidruchtig en uitbundig op blote voeten dansend waar bomen groeien en roze bloemen bloeien, terwijl de noten tuimelen in het groene gras, tot het bloed in mijn oren fonkelt op het ritme van de aarde,
hetzij in een donkere kamer, weggedoken met een koptelefoon, mijn wonden likkend onder een warm dekentje in een zacht bed met naast mij een zwarte hond die natte kusjes geeft, tot de sterren opnieuw schitteren in de nacht en het kind in mij naar huis huppelt, haar tong uitstekend naar de man met de zeis.
I was not…
I was not angry and bitter:
I was sad and hurt!
And all those things
that I did not want to be,
piled up inside me until it started
leaking from my pores and
bursting out from between my seams.
As I am slowly feeling
every feeling of the child
that I buried deep inside me,
I am giving me space to cry and heal,
I am unlearning all the harsh lies
that life has taught me
and I am learning what it is like
for the very first time
to really - just - breathe.
Fragments
On the inside
I am broken
Time after time
I get smashed
into fragments
Every time
I fall apart
I pick myself up
And some days
I even get to decide
what to make of myself