Schrijven als therapie
Ik krijg het niet gezegd
dus schrijf en teken ik
tot al de krassen op mijn ziel
bedekt zijn
Als ik durfde
Onderweg
Ik vergeef u
en ik eis het recht op om mijn verhaal te vertellen
Ik vergeef u
en mag zeggen dat ge mij beschadigd hebt
Ik vergeef u
en ik mag vinden dat ge mij in de steek gelaten hebt
Ik vergeef u
en ik mag bepalen
in welke mate ik u nog
in mijn leven aan kan
Het lichaam onthoudt
Onderweg
Zelfs als mijn hoofd wil vergeten
herinnert mijn lichaam
zich alles nog scherp...
Wanneer ik tegen mezelf zeg dat het oké is
en mijn zenuwen een ander verhaal vertellen
Wanneer ik weet dat ik hier veilig ben
en de haren in mijn nek toch steigeren
Wanneer ik thuis kom in zijn armen,
en mijn hartslag op de vlucht slaat
Wanneer een deur dicht slaat met de wind
en ik ineen krimp omdat het klinkt als de echo van gevaar
Wanneer ik val en breek,
en alles wat ooit heelde opflakkert en mij onderuit haalt
Wanneer ik opsta
en vergeten littekens mijn dag besmeuren
Wanneer ik een nieuwe dag tegemoet kijk
en ik mezelf eraan herinner:
je bent hier, je bent nu, je bent veilig...
...gelooft
mijn lichaam
dat
nog
altijd
niet
Ik was
door het donker
Ik was
Te klein
Te stil
Te traag
Te bang
Te dromerig
Ik had
geen haar
op mijn tanden
Ik haalde
het bloed
van onder
haar nagels
De nacht
was van mij
Met mijn duim
in mijn mond,
een zacht doekje
tussen vinger en neus
en mijn ogen gesloten
was ik veilig,
werd ik gered!
Dan was ik
Sterk genoeg
Luid genoeg
Snel genoeg
Moedig genoeg
Mocht ik
zacht zijn
en dromen
Tot het
weer licht werd
en niemand zag
wie ik kon zijn
Helen
Onderweg
Zeg mij, hoe te helen
van een wond
door duizend sneden
anders dan ze
stuk
te ontleden
en achteraf
weer aan elkaar
te smeden
Cyclus
Onderweg
Als ik terug kon
in de tijd
dan nam ik
haar trauma weg
zodat ze de moeder kon worden
die ik nodig had
Als ik terug kon
in de tijd
dan nam ik
mijn trauma weg
zodat het niet zou doorsijpelen
naar hen
Als ik terug kon
in de tijd
dan kregen we
allemaal
de moeder die we verdienden
Nachtmerries
Onderweg
Het holst van de nacht
is een kleverige massa die
mijn borstkas verstikt
met golven van angst die mij
de diepte inzuigen
Fragmenten van ooit
overspoelen mijn slaap
met wrakhout
van vergeten wanhoop
In het warme, zachte bed
strekt een arm
zich als een reddingsboei
naar mij uit
Bewustzijn
vecht naar de oppervlakte
en sleept mij naar de haven
van het hier en nu
Terwijl de drum in mijn hart vertraagt
adem ik diepe teugen troost,
weet ik me veilig thuis
Voelen
door het donker
Niet mogen voelen
bedwong ik mijn pijn
Als een orkaan woelde
verwaarloosd gevoel
mijn binnenste
aan flarden
en voedde de wanhoop
tot er geen zachtheid overbleef
Ik kan niet stilstaan
blijf op de vlucht
kan mezelf niet ontlopen
Ik kan het niet aan
te moeten voelen
wat pijn doet
Veilig bij mij
Onderweg
ik vond een weg
om te ontsnappen
naar een plek in mijn hoofd
een tuin in mijn gedachten
tussen veilige muren
waar de zon scheen
en het stil was
geen harde stemmen
geen boze handen
geen tranen
geen angst
opgeborgen
in mezelf
bij mij
ben je veilig
Vuurvogel
Onderweg
hij noemde mij
een klein
vogeltje
ik was uit het nest
gevallen
onder de voet
gelopen
met gebroken vleugels
achtergelaten
zelfs toen ik
helemaal
OPBRANDDE
ging ik door
er zit TROOST
in de gedachte
dat
uit je as verrijzen
vereist
dat je voorafgaand
door de VLAMMEN
wordt verteerd
Sterk
Onderweg
Ik moest niet sterk zijn:
ik moest net huilen,
al wat jij moest doen
was armen geven
om in te schuilen
Ik moest niet sterk zijn:
jij moest er gewoon zijn,
en moest net sterk
voor zacht verruilen!
Geheugen
door het donker
Ik kies er niet voor
om in het verleden te leven
Maar zolang ik
blijf doen alsof het verleden
niet nog in mij leeft
kan ik er niet aan ontsnappen
Zelfs zonder gedachten
weet mijn lichaam
nog precies
wat er pijn deed
en zet het zich schrap
voor de volgende klap
Wat als?
Onderweg
Wie zou ik zijn
als ik niet dat kind was?
Wie zou ik zijn
als ik niet die klappen kreeg?
Zou mijn glimlach echt zijn
in plaats van gebeiteld
over een grimas van pijn?
Zouden mijn ogen zwijgen,
zouden ze stralen in de nacht?
Zou er verdriet zijn om te verstoppen
of zou ik iemand zijn die écht lacht?
Wie zou ik zijn als mijn wieg niet dáár stond?
Als de ooievaar mij ergens anders bracht?
Wie zou ze zijn
als ze niet mijn kind was?
Ik maakte zoveel fouten!
Verdien ik dat ze me vergeeft?
Ook wanneer het leven
je geen klappen geeft,
kan je zeggen
dat je hebt geleefd