Schrijven als therapie
Ik krijg het niet gezegd
dus schrijf en teken ik
tot al de krassen op mijn ziel
bedekt zijn
Zoals…
naar het licht
Zoals het pad moeizaam
bergop klimt door
een deken van roodoranje
knisperingen op een bed van
zwarte zompige grond
en dan terugkijkt
Zoals het kille dal
het meer verdampt
als een warm bad
en het bos toch huivert
Zoals het roze dekentje
de kou omzwachtelt
en het kind met
letterkoekjes
schaterlacht
zo
omhelst poëzie!
Snowflake
naar het licht
Heb de moed
een sneeuwvlok
te wezen!
Schuil en nestel
in zachte hoop
tot het dooit
en dwaal dan
je hoofd uit
de lente in
Warchild
Hoe kan een verwond kind
niet beginnen haten
als zijn oceaan van lijden botst
tegen een wereld van onverschilligheid?
Overlevenden van de holocaust,
verlangend naar een thuis,
voeren oorlog tegen kinderen:
En noemen hén de monsters!
In elk monster
zit een verwond kind
gekwetst door een monster dat
ooit een verwond kind was.
Kijk niet weg!
Bescherm kinderen
tegen haat en geweld.
Red de onschuld!
Verhef je stem!
En voorkom dat we ons
telkens opnieuw moeten
afvragen waar de monsters
vandaan blijven komen.
De stilte breken
Onderweg
Ik ben zo gewend
om mijn woorden
in te slikken
dat ik dreig
te stikken
telkens ik
mijn waarheid wil spreken
Ik moet de lucht
- in - en - uit -
mijn longen dwingen
zodat de stilte
niet blijft steken
in mijn keel
Beeldtaal
Onderweg
Ik krijg het niet gezegd
dus schrijf
en teken ik
tot alle krassen op mijn ziel
bedekt zijn
Tot je weer licht ziet
Onderweg
Stappen of stil staan
Zwerven en dwalen
Daarheen of terug
Bomen en schaduw
De zon op je rug
Geuren en klanken
Stilte of een lied
Alles verstoppen
Tot zelfs je verdriet
Morgen is beter
Al denk je van niet
Vertel jouw verhaal
Tot je weer licht ziet
PS:
Alleen gaat het niet!
Veldslag
Onderweg
Wanneer elke bloemenweide
waar je ooit verbleef
na verloop van tijd
een mijnenveld bleek,
wanneer elke heldere hemel
vroeg of laat
werd overdonderd
door een mokerslag:
dan blijf je liever zitten
op de puinhoop van je bestaan
dan nog een voet te zetten
op wat de hemel op aarde lijkt!
Toch blijf ik zoeken
tussen vrees en wanhoop
in de zwartgeblakerde grond
van het smeulende slagveld
naar de belofte van een nieuw begin
Woorden helen
door het donker
Woorden helen
behalve
wanneer alles in mij
GEVAAR
schreeuwt
en ik zo bevries
dat zelfs mijn adem
nauwelijks
aan mijn keel ontsnapt
Wanneer tussen
denken en spreken
een ijskoude kloof
mijn wonden
en woorden
verdooft
blijft het stil
tot ik klam en bezweet
adem geef aan een gil
en me afvraag of die echt was
of enkel in mijn droom weerklonk
Overspoeld
door het donker
mijn gedachten
open en bloot
te lezen
is het niet koketteren:
mezelf zo tonen?
kijk mijn pijn!
misschien voelt het zo rauw
omdat ik het zo lang
wegstopte
dat het in mij GEBRAND werd
en het naar de oppervlakte brengen
voelt
alsof ik
ongekleed
in de ijzige tocht sta
ik twijfel over
de zin of onzin
van het etaleren
van mijn ziel
maar ik moet
- iets -
doen
met de malende stroom
van gedachten
zonder zin
zoals proberen me eruit te schrijven
voor ik er in onder ga
en pas weer
boven kom drijven
wanneer het te laat is
Veilig
Onderweg
De warme zachtheid van mijn bed
herbergt een verraderlijke zwaarte
die alles naar zich toe trekt.
Het is er veilig.
Het is er alleen.
Alleen zijn is veilig.
Alleen zijn voelt eenzaam.
Veilig zijn voelt eenzaam, hoezeer
mijn geliefden ook de hand uitreiken
om mij weer de wereld in te brengen.
Schrijvend vind ik
mezelf
mijn geliefden
en de wereld
weer terug.
Al die tijd
Onderweg
Ik was niet
al die tijd
boos op jou
Ik probeerde jou
al die tijd
te vergeven en vergeten
Ik was
al die tijd
boos
op mij
Dat is gemakkelijk:
ik kreeg het
met de paplepel binnen
Ik slikte
al die tijd
woorden in
die mij
vergiftigen, tot ik ze
als een balorige puber
uitspuw:
"Het is
uw
schuld!"
Terwijl fluisterde
het gekwetste kind
al die tijd:
"Zie mij graag!
Niet slaan!
Ik zal braaf zijn!"
Spreken
door het donker
Ik heb geleerd
te zwijgen
voor ik leerde
te spreken
De waarheid
was
onbespreekbaar
De waarheid is
dat ze
niet alleen mij
kwetst
Ik was mijn stem
niet kwijt...
Ik wist perfect
Waar ze was
Ze verdronk
in de woorden
die ik niet kon zeggen
Als ik wil helen
moet ik durven
mijn woorden
hun vrijheid te geven
Moet ik
spreken
tot ik weer kan
zwijgen