

Schrijven als therapie
Ik krijg het niet gezegd
dus schrijf en teken ik
tot al de krassen op mijn ziel
bedekt zijn
Death by 1.000 cuts
Ik werd
Bedreigd
Geklopt
Geschopt
Geslagen
Geduwd
Gekwetst
Gegooid
Gesleurd
Gekneusd
Gebroken
Genegeerd
Gekleineerd
Geterroriseerd
Getraumatiseerd
Uitgescholden
Onderdrukt
Verwaarloosd
Verwond
Verlaten
Vernederd
Verkracht
Aangerand
Aangevallen
en
Verraden
Dat alles
tussen
te veel en ontelbaar
(I survived)
Mijn leven werd ondraaglijk
het kroop onder mijn huid
Mijn spirit hield het voor bekeken
knipte dan het licht maar uit
Komt nog wel es kijken
vanachter het gordijn
kruipt dan terug onder het deken
wil hier eigenlijk niet zijn
Het meisje en het monster
Ruw ontwaken
en weten
dat het
maar een droom was
over de tijd
dat ze een meisje was
en het monster
niet onder
het bed zat
maar ernaast
over
de aanraking
die vederlicht
maar ongewenst
was
en
dat ze zich niet
uit de armen van Morpheus
kon bevrijden
om ook maar iets
te doen.
Het monster:
dat overdag
opnieuw in zijn vermomming kroop
van doodgewone jongen.
Het voorval
dat
verdween
in haar hoofd
tussen de slaapdronken
(gevoerde?)
watten
Gehavend
Het was de laatste klap
die me kraakte
Het warme nest
dat ik gevonden had
werd bewoond
door een roofdier
in schapenvacht
en
bleek een slachtbank
der onschuld
Mijn herstelde zelf
brak
langs oude barsten
in ontelbare stukken
Dag na dag
schraap ik
mijn scherven
bij elkaar
en lijm ze met
hervonden woorden
tot een verhaal
waarlangs ik
de diepte
ontvlucht
De klok terug zetten
Herinneringen
aan onschuld
voor altijd vertekend, door één mens
Vanuit de rollercoaster
van razernij en verdriet
moest ik razendsnel schakelen
en zacht de schouders zetten
onder het helen en herstellen
van het liefste dat ik lief heb
nog liever rukte ik zelf
mijn hart uit mijn lijf
als dat de klok zou terugdraaien
maar ik kan het beter houden
om te houden... van wat blijft:
de liefste(n) die ik lief heb
Onuitgesproken
Een geliefde afschermen
voor jouw pijn
is een zwaarddans
die zich afspeelt
op het snijpunt
tussen niet vragen
en niet vertellen
Achter het onzichtbare schild
van onuitgesproken gedachten
wijken de parallelle wegen
van ratio en gevoel
geen duimbreed
en voegen
weggeslikte tranen zich samen
tot een kolkende rivier
die je
uit elkaar
drijft
Uitwissen
hoeveel
zou ik ongedaan maken
om zijn daden uit te wissen
ALLES
maar net zo min
als dat ik mijn eigen wonden
kan wegnemen,
kan ik die van een ander
ongedaan maken
we moeten allen verder
gekwetst en beschadigd
hoe ondraaglijk ook
de gedachte
dat iemand hen dezelfde pijn
bezorgde als die
die mij ooit zó uitholde
dat er slechts een huls overbleef








