Schrijven als therapie
Ik krijg het niet gezegd
dus schrijf en teken ik
tot al de krassen op mijn ziel
bedekt zijn
Allemaal kwetsbaar
Onderweg
Zie je mij
en mijn broze huid?
Ben je voorzichtig
als je spreekt?
Hou je de boze woorden tegen?
Ik zie jou,
de wereld
en zijn scherpe stekels
en denk
dat je wollige woorden
gebruiken kan
Gedachtentreintjes
Onderweg
Een locomotief op hol
Het rangeerstation overbelast
Alle zijsporen bezet
Wissels geblokkeerd
Wagons overbeladen
Rijtuigen ontspoord
Ritten vertraagd
Bestemming onbereikbaar
Het sein op rood
De deuren dicht
Aan de horizon verdwenen
Te laat
Uitgesteld
Afgeschaft
Op het verkeerde perron
huilt zij
Theater
door het donker
Als het een talent is
om rond de spreekwoordelijke olifant heen
te dansen,
wervelen,
duiken
of trippelen
tot deze proporties aanneemt
dat hij ons met zijn gewicht verplettert
Waarna er niet meer vast te stellen valt
waar wij
en de olifant
en het porselein
beginnen of eindigen
dan zijn wij primaballerina's
die niet wisten
dat alle toeschouwers
reeds op de hoogte waren
van wat er speelde
Doolhof
Onderweg
Voetje
voor
voetje
scharrel ik
in de nacht
Voetje voor voetje
verdwaal ik
tussen de muren
die ik bouwde
rond mezelf
Voetje voor voetje
schuifel ik
door het doolhof
weg van
dat
wat mij daar bracht
Voetje voor voetje
vind ik de weg
terug naar zacht
Hier heelt mijn pijn
Onderweg
Rechtopstaand
doorheen mokerslagen
vastbesloten
niet NEER te gaan
en tegelijk met elke slag
verder zinken
tot ik zo diep zat
dat ik niet meer zag
wat onder of boven was
licht of nacht
donker of dag
Monsters
op afstand gehouden
bleken niet verjaagd
Angst
Pijn
Woede
Verdriet
loeren vanuit de schaduw
en besluipen je
om hun bagage te droppen
Om monsters te verslaan
moet je ze onder ogen komen
de enige weg er vandaan
loopt er dwars doorheen
dus zwerf ik
langs stoffige wegen
doorkruis het moeras
langs houten paden
en vind mezelf
tussen water en woud
schaduw en zonlicht
aarde en lucht
in twitter-stille
vogelzang gevulde
eenzaamheid
voel ik mijn pijn
versla ik mijn angst
huil ik mijn tranen
raas ik mijn woede
en wandel er van weg
Dochters
naar het licht
Langzaam
verandert
moeder
van een somber woord
vol verdriet
voor de mama
die ik nooit heb gehad
en voor de moeder
die ik wel had
naar vreugde
voor de moeder
die ik mag zijn
en voor de liefde
voor en van
de meisjes
die mij mama noemen
Grootvader
naar het licht
Oude man
zittend in je stoel
Wie ben je?
Een lichaam van bijna een eeuw,
een eeuwenoude geest,
of allebei?
Wat voel je
Ben je
moe-gestreden
moe-gezeten
moe-gedacht
Is jouw ziel net zo eenzaam als jouw lichaam?
Of zwerf je uit naar ergens anders
waar jouw liefste naar je glimlacht
en op je wacht
Je zit daar in je stoel
en je kijkt naar me
Ik voel me
machteloos
Ik houd van je,
oeverloos
Maar in je ogen zie ik
dat je weet en aanvaard
hoe het afscheid reeds wacht
Woordeloos
vraag je van mij hetzelfde
Ik heb het recht
noch de macht
je te vragen dat je blijft
dus glimlach ik naar je
"Slaap zacht"
(er wordt op je gewacht)
Grootmoeder
naar het licht
Een huis in de zon
in een tuin vol met rozen
en zij, als orgelpunt,
er middenin
Wanneer ik haar deur open
valt het doek
over de wereld achter mij
Ik hoef niet eens te zeggen
dat het mijn dag niet is
of met een rustige glimlach
veegt ze mijn lei weer schoon
Ze lijkt fragiel
maar draagt me moeiteloos
op haar vleugels
Onder het trage getik
van de wandklok
lijkt de tijd
stil te staan
en kan ik op adem komen
Het huis staat er nog steeds
Elke zomer bloeien de rozen
en ook de klok
telt nog trouw
de tijd
De vrouw
is verdwenen
en nam de magie
met zich mee
Maar in de thuis
die ik zelf bouw
vind ik haar terug
in de glimlach van mijn kind
On-schuld
door het donker
jouw onschuld
niet gewoon gestolen
maar bruut
weggeroofd
nooit meer onbezonnen
nooit meer onbezorgd
nooit meer ongeschonden
nooit meer onschuldig
maar - niet - jouw - schuld
Hier en nu
Onderweg
ge zijt hier
ge zijt nu
ge zijt veilig
stemmen door de muur
zijn niet altijd boos
boos
betekent niet altijd
geweld
boos is een gevoel
boos zijn mág
voelen mág
verdriet hebben
leidt niet meer
tot geweld
verdriet is een gevoel
verdrietig zijn mag
voelen mág
bang zijn
mag
maar het is niet
nodig
ge zijt HIER
ge zijt NU
ge zijt VEILIG
Tegengif
naar het licht
tegengif
voor de donkere
dreigende
nacht
alles wat
zacht
en licht
en warm is
het is nooit nacht gebleven
er komt altijd weer een ochtend
Mamie
Ik kijk omhoog.
En sluit mijn ogen.
Ben terug veilig in jouw armen.
Wanneer ook weer was laatste keer?
Herinneringen vervagen.
Ik open mijn ogen.
Ik ben weer alleen.