Wanneer een regen van tranen

je glimlach wegspoelt

en je hart verkoelt

Wanneer de luiken van je ogen

het verdriet insluiten

Laat me dan steen

voor steen

die muur van pijn 

rond je weg kussen

Mag ik je tranen drogen

met een warme glimlach

zodat je de ochtend kan begroeten

als een nieuw begin

Het schenken

van vergiffenis

staat niet gelijk

aan het ontkrachten

van de gifbeker

der herinneringen

Schaduwen op de muur

zijn niet de mijne

maar schimmen uit nachtmerries

waarvan ik dacht

ze ontgroeid te zijn

Vlucht noch confrontatie

kunnen het spookbeeld verjagen

dat mijn nachten belaagt

Ik fluister het verleden in slaap

met sprookjes van straks

Maar het geluid

van vloeken of zuchten

Dwingt mij nog steeds

tot vechten of vluchten

Kan ik ontgiften? 

Ik wil niet gedoemd zijn

het leven door te geven als 

vergiftigd geschenk

Ik kijk naar je ogen

en lees erin

hoe verdrietig je bent

Ik weet het wel

het is moeilijk

maar vergeet 

het verleden

Ik weet,

ze heeft je pijn gedaan

vergeten

wie je bent

Je bent zo gevoelig

net als ik

dus weet steeds

dat je in mij

een vriend hebt voor altijd

*Dit schreef ik op tienjarige leeftijd

op de twaalfde verjaardag

van mijn grote broer

Ik liep 

op straat

in het donker

huilend

kletsnat

alleen

Niet wetend 

hoe lang ik daar al liep 

of 

hoe ik daar kwam

Luttele momenten daarvoor 

stond ik nog in een huis 

bij een boze man 

die ik niet kon stoppen 

een kleuter 

een koude douche te geven 

Daar en dan

trok ik de streep

NIET

MET

MIJN 

KIND

"vader

moeder

zult gij eren"

leerde ik

in de catechese

Ik wilde oprecht weten

waarom er niets

over kinderen stond

en moest het bekopen

met een rozenkrans van

Wees-gegroetjes

en

Onze-vaders

Of ik het begrepen had? 

Ik leerde vooral

dat zwijgen goud,

en spreken fout was

Het taboe

van kwaad te spreken

over je ouders

De omerta

over het buiten hangen

van de vuile was

De angst

om met mijn trauma

anderen te besmetten

De weigering

om aanzien te worden

als zielig vogeltje

hielden het zwijgen in stand

Spreken liep zo vaak fout

dat zwijgen een reflex blijft

waarmee ik mezelf

monddood houd

Ik gaf hem

de sleutel tot 

mijn koninkrijk

En de opdracht

mijn liefste schat

te bewaren

En hij

beukte 

de poort in

terroriseerde 

mijn volk

plunderde

mijn huis

Vernielde

mijn schat

en roofde

wat er over bleef

Als een veel te jonge bejaarde

Die met haar benen nog wel de trap op kan

Maar niet meer met haar hoofd

Als een onzichtbaar gehandicapte

Die zichzelf wel kan aankleden maar alleen

Als het elke dag dezelfde kleren zijn

Als een veel te oud kind

Dat bij het handje genomen moet worden

Maar er is geen hand

Zo droom ik mezelf door de dagen

Met een hoofd vol ideeën

Maar een verlamde wil

In een kooi zonder tralies

En boeien zonder slot

Ik zie het soms te zwart/wit. Als ik de wereld niet kan redden, dat hij dan maar ineens vergaat. En een beetje rap alstublieft.

Maar soms kan een mooie zonsondergang al genoeg zijn om me er aan te herinneren dat er meer is dan wij dwaze mensen. De natuur blijft maar onverstoord prachtig wezen en wonderlijke dingen doen, daar heeft ze ons niet voor nodig.

Zo'n beeld als die avondlucht vol kleur, ik zou er willen in kruipen. Een huisje bouwen in de wolken van roze en goud. Ik blijf proberen om een beetje daar te leven, en toch met mijn voeten op de grond.

De kracht van een veer 

is min of meer 

bij de zee in de leer 

en wel keer op keer.

Ze komt en gaat 

zorgt dat er bestaat 

een getijde in zee en meer 

los van elk weer.

Veerkracht is een woord 

dat elk stilstaan verstoort.

Het is altijd in de weer 

en het gaat op en neer.

Niemand weet hoe een leeg huis eruitziet. Het zijn kamers met meubelen zonder mensen. Het zijn stille taferelen. Enkel het hangklokje klingelt bij een open raam. De koekoek ontsnapt elk uur tijdelijk uit de klok en de wijzers gaan stelselmatig rondomrond.
De zetel staat statig en ontvangt niemand, want het huis is leeg. Een druppelende kraan doorbreekt de stilte.
De stilte is doods.
Ik schrijf erover in De Loods.

Een leugentje om bestwil
maakt soms een groot verschil
in gerustheid in gemoed
Maar soms is bepaalde dingen vertellen niet goed
de waarheid verbloemen valt me wel eens zwaar
ben ik nu ineens een leugenaar?
Neen, dat is niet waar.
Soms is het gewoon de beste optie
en krijgt de waarheid een andere versie
om voor hoger kwaad te behoeden
zelfs al heeft iemand een vermoeden
toch geeft het mij een zekere angst
want: eerlijk duurt het langst