Schrijven als therapie
Ik krijg het niet gezegd
dus schrijf en teken ik
tot al de krassen op mijn ziel
bedekt zijn
Gekwetst
door het donker
Door een huid
van schone schijn
schemert
het gekwetste kind
gehuld
in laagjes bravoure
verstopt onder
glitter en zonneschijn
weg gekropen
voor verdriet en pijn
zo goed
in verstoppertje
dat ze ook zichzelf
niet meer vindt
Heen en weer
door het donker
Knetterend
van het ene uiterste
naar het andere
en terug
In verdoving wil ik graag voelen
In overspoeling wil ik vervagen
In eenzaamheid wil ik aangeraakt
In omhelzing voel ik mij gevangen
In een blik wil ik vluchten
Laat mij niet alleen
Raak mij niet aan
Blijf
als je kan
als je wil
Blijf
als ik je toelaat
als ik kan
Gebroken
door het donker
kapot
stuk
beschadigd
gebroken
versplinterd
uitééngerafeld
het kost zoveel moeite:
doen alsof ik heel ben
ik krijg mezelf
niet meer bijeen gepuzzeld
bijeengehouden
door smurrie en wilskracht
ineenzakkend
wanneer niemand kijkt
ik ben zo moe van doen alsof
ik er ben
dag na dag
raap ik mezelf bijeen
het kind in mij onherstelbaar
ikzelf onvindbaar
Rock bottom
Onderweg
Ik ben niet
dieper aan het zinken
ik wás al op de bodem
en zette me daartegen af
Nu heb ik de kracht
te weten waar ik sta
beter worden gáát niet vanzelf
her-stellen
is vallen
opstaan
aftasten
proberen
en pas een nieuwe stap zetten
wanneer de vorige
is gedaan
Tot ik sterk genoeg ben
om te voelen
zonder weer kopje onder te gaan
Depressie
door het donker
Verdoofd verdriet
ogen die niet huilen
pijn die je niet ziet
nergens kunnen schuilen
ik ben er wel,
maar voel het niet…
Leegte
door het donker
De leegte in mij
is gevuld met zoveel gemis
dat ik het liefst
nog verder zou krimpen
tot er niets meer over is
Dal
door het donker
Het is niet
alsof ik hier gráág zit
denk ik
En toch lijk ik
hier
keer op keer
te belanden
Het is hier donker
en eenzaam
maar ook
Veilig
Ver weg
Verstopt
voor de wereld
en mezelf
Zelfs als ik alles kapot
relativeer
is het nóg moeilijk
om er weer uit te raken
Ik ken de weg
Ik weet
waar het licht is
Maar soms schijnt het te fel
en doet zélfs dat
pijn
Repetition
Onderweg
Every time
I find
myself
at rock bottom
and wonder
how to
bounce back
from here
I have to
relearn
that I just
must:
stay
down
long
enough
…
I must
stop
fighting
the darkness:
I must sit in it
live in it
inhale it
drink it
drown in it
burn through it
until I have felt it
Only then
I can rise again
Dutjes
door het donker
In mijn bed
in een bolletje
in mijn bubbel
leeg
alleen
ver van iedereen
bedolven
onder
dons
verdoofd
verborgen
geborgen
weerloos
woordenloos
gedachtenloos
In alle stilte
door het donker
Drijven tussen
Cyaan en azuur
Diepte en hoogte
Water en lucht
Langzaam zinken
In nachtblauw
Tot alle kleur vervaagt
Geen beneden
Geen boven
Geen hemel
Of hel
In de omhelzing
Van de leegte
Waar de stilte
Op me wacht
Crash and burn
door het donker
To walk into
the house on fire
knowing too well
it will eat me alive
Not to run
but to sit
in the fear
that lives in me
Don't take up space
Stay away
from the spotlight
Stay safe
To jump
into the ocean
and roll
with the tide
Rock bottom
has a sinkhole
that drags me
deeper still
Being able to swim
won't keep me
from drowning face down
in a puddle of rain
Verdriet
door het donker
Mijn hart, mijn maag,
mijn hoofd, mijn keel...
Mijn hele lijf
doet pijn van verdriet
tot de sluizen
open gaan en
ik word overspoeld
door een vloedgolf
van ongehuilde tranen
voor alles en iedereen
die mij ooit
zonder afscheid
verliet