Wat ik niet gezegd krijg…

Herinneringen aan een kindertijd voor altijd vertekend

Herinneringen

aan een kindertijd

voor altijd vertekend, door één mens 


Vanuit de rollercoaster 

van razernij en verdriet 

moest ik razendsnel schakelen


en zacht de schouders zetten 

onder het helen en herstellen 

van het liefste dat ik lief heb


nog liever rukte ik zelf 

mijn hart uit mijn lijf

als dat de klok zou terugdraaien

 

maar ik kan het beter houden 

om te houden... van wat blijft: 

de liefste(n) die ik lief heb

De klok terugdraaien

Hoeveel zou ik ongedaan maken om zijn daden uit te wissen

hoeveel 

zou ik ongedaan maken 

om zijn daden uit te wissen


ALLES


maar net zo min 

als dat ik mijn eigen wonden

kan wegnemen, 

kan ik de hare ongedaan maken 

we moeten allebei verder 

gekwetst en beschadigd


hoe ondraaglijk ook 

de gedachte 

dat iemand haar dezelfde pijn 

bezorgde als die 

die mij ooit zó uitholde 

dat er slechts een huls overbleef

Uitwissen

Van stroperige leugen naar harde werkelijkheid

Van stroperige leugens

naar harde werkelijkheid


hoe vertrouw je

wanneer je verstand

je verraadt

en je gevoel herleidde

tot hysterie


als instinct

bij de minste zucht

fluistert

'Vlucht'


blijf je dan

je hele leven

op de loop


of ren je 

zelfs niet

als het brult

Vlucht

Ik gaf hem de sleutel tot mijn koninkrijk

Ik gaf hem

de sleutel tot 

mijn koninkrijk

En de opdracht

mijn liefste schat

te bewaren


En hij

beukte 

de poort in


terroriseerde 

mijn volk


plunderde

mijn huis


Vernielde

mijn schat


en roofde

wat er over bleef

Sleutel

Over de lange kronkelende weg naar recht

Over de lange

kronkelende

weg

naar recht

nam ik de waarheid

op sleeptouw

weg van jou


Door het eenzame doolhof

van aanklacht, verdediging

conclusies en argumenten

heen


raakte ik doorweekt, uitgeput

en zo ver weg van jou

dat ik niet wist

of ik ooit de weg terug zou vinden

Justitie

Een geliefde afschermen voor de waarheid

Een geliefde afschermen

voor de waarheid

is een zwaarddans

die zich afspeelt

op het snijpunt

tussen niet vragen

en niet vertellen


Achter het onzichtbare schild

van onuitgesproken gedachten

wijken de parallelle wegen

van ratio en gevoel

geen duimbreed

en voegen

weggeslikte tranen zich samen

tot een kolkende rivier

die je

uit elkaar

drijft

Onuitgesproken

Toen de bom dropte en de wereld daverde

Toen de bom

dropte

en mijn wereld daverde

bleef ik koppig

rechtop staan


Ik las dossiers

waarvan elk woord

een steek was

die stilzwijgend

mijn moederhart doorboorde

en schaamteloos

steeds dieper

mijn kern binnen drong,

littekens bloot leggend

van het meisje dat ik ooit was


Nu de rook is weggetrokken

en de wereld verder draait

lijkt er niemand

die ziet

dat ik nog steeds

verkoold en gebroken

in de restanten lig

van het onrecht

dat mijn geluk

verknalde

Bom

Wat ik me afvraag: hoeveel vrouwen er zouden zijn wiens lichaam

Wat ik me afvraag:

hoeveel vrouwen

er zouden zijn

wiens lichaam

géén stafkaart is

van alle keren

dat mannen

zich haar

toe eigenden

in woorden

of daden

Lijf

De helft van ons leven

De helft

van ons leven:

zo lang al

zie jij me graag


Je begint nog steeds zinnen

die ik blindelings kan afmaken


Ik zeg nog steeds

wat jij in gedachten hebt


Je zag in mij

wat ik zelf niet eens wist


En toch ben ik zo kapot

dat ik niet sterk genoeg ben

de ketens van mijn verleden

los te wrikken

en mij volledig te geven


Zoveel verraad draag ik mee

dat het kleeft in mijn neusgaten

dat het leeft onder mijn huid

dat het knijpt in mijn ingewanden


Dat wanneer ik even niet oplet

mijn hele zijn

onder duikt

om er aan te ontsnappen

Kapot

Mijn hoofd als een zolder volgepropt met rommel

mijn hoofd

als een zolder 

volgepropt 

met rommel waarvan je vergeten was 

waarom je dat ook al weer had bijgehouden


wanneer je door alles 

heen hebt gezeefd en 

hebt weggedaan

waar je niets aan hebt


kan je zien 

wat er nog te redden valt 

en of je jezelf 

daar ergens 

terugvindt  

Bovenkamer

Voetje voor voetje scharrel ik in de leegte

Voetje

voor

voetje

scharrel ik

in de leegte


Voetje voor voetje

verdwaal ik 

tussen de muren

die ik bouwde

rond mezelf


Voetje voor voetje

schuifel ik

door het doolhof

weg van

dat 

wat mij daar bracht


Voetje voor voetje

vind ik de weg

terug

naar ons

Onderweg

Nog liever verlies ik je

Nog liever

verlies ik je

omdat je verlangt

naar wat

ik niet geven kan


Nog liever

verlies ik je

dan je te tonen

wat ik kwijt raakte


Nog liever

verlies ik je

dan je over te leveren

aan het voelen

van mijn pijn


Maar - nog - liever

verlies - ik - je - niet

Verliezen

Hij die van alle mensen het langst in mijn leven is

Hij

die van alle mensen

het langst

in mijn leven is


Die dwars

door alle ellende

bij mij

gebleven is


Door alle stormen heen

zonder belofte

op papier


Terwijl mijn gehavende ik

voor alles

op de vlucht slaat


Blijft hij

'gewoon'

hier

Mijn rots

Terwijl je me knuffelt

Terwijl je me knuffelt

overstroomt

mijn verdriet


begraaf ik

mijn hoofd

op je schouder

zodat je mijn tranen

niet ziet


Hoe lang

hou je vol

dat ik vast zit

in mijn hoofd


hoe vaak

kan ik vragen

dat je

vergeeft


dat mijn hart

van je houdt

maar mijn lijf

voor je beeft

Verward

Mijn huid omwikkelt mij

Mijn huid

omwikkelt mij

als een landschap

van trauma


Verken voorzichtig

tot wanneer mijn

triggers

opflakkeren

als wildvuur

en mijn huid schuurt

alsof deze handen

niet de jouwe zijn


Voel je

of ik nog hier ben?


Leen mij

je armen

en breng je me

in veiligheid

terug bij jou?

Terug bij jou

05812556-962A-4479-9C5F-4DE6D551D2C5.png