Wat ik niet gezegd krijg…

Over de lange kronkelende weg naar recht

Over de lange

kronkelende

weg

naar recht

nam ik de pijnlijke waarheid

op sleeptouw

weg van jou


Door het eenzame doolhof

van aanklacht, verdediging

conclusies en argumenten

heen


raakte ik doorweekt, uitgeput

en zo ver weg van jou

dat ik niet wist

of ik ooit de weg terug zou vinden

Recht

Wat ik me afvraag: hoeveel vrouwen er zouden zijn wiens lichaam

Wat ik me afvraag:

hoeveel vrouwen

er zouden zijn

wiens lichaam

géén stafkaart is

van alle keren

dat mannen

zich haar

toe eigenden

in woorden

of daden

Lijf

Herinneringen aan een kindertijd voor altijd vertekend

Herinneringen

aan onschuld

voor altijd vertekend, door één mens 


Vanuit de rollercoaster 

van razernij en verdriet 

moest ik razendsnel schakelen


en zacht de schouders zetten 

onder het helen en herstellen 

van het liefste dat ik lief heb


nog liever rukte ik zelf 

mijn hart uit mijn lijf

als dat de klok zou terugdraaien

 

maar ik kan het beter houden 

om te houden... van wat blijft: 

de liefste(n) die ik lief heb

De klok terug zetten

Toen de bom dropte en de wereld daverde

Toen de bom

dropte

en mijn wereld daverde

bleef ik koppig

rechtop staan


Ik las dossiers

waarvan elk woord

een steek was

die stilzwijgend

mijn hart doorboorde

en schaamteloos

steeds dieper

mijn kern binnen drong,

littekens bloot leggend

van het meisje dat ik ooit was


Nu de rook is weggetrokken

en de wereld verder draait

zoek ik

verkoold en gebroken

naar de restanten

van mijn

verknalde

geluk

Bom

Hoeveel zou ik ongedaan maken om zijn daden uit te wissen

hoeveel 

zou ik ongedaan maken 

om zijn daden uit te wissen


ALLES


maar net zo min 

als dat ik mijn eigen wonden

kan wegnemen, 

kan ik die van een ander

 ongedaan maken 

we moeten allen verder 

gekwetst en beschadigd


hoe ondraaglijk ook 

de gedachte 

dat iemand hen dezelfde pijn 

bezorgde als die 

die mij ooit zó uitholde 

dat er slechts een huls overbleef

Uitwissen

Van stroperige leugen naar harde werkelijkheid

Van stroperige leugens

naar harde werkelijkheid


hoe vertrouw je

wanneer je verstand

je verraadt

en je gevoel herleidde

tot hysterie


als instinct

bij de minste zucht

fluistert

'Vlucht'


blijf je dan

je hele leven

op de loop


of ren je 

zelfs niet

als het brult

Vlucht

Ik gaf hem de sleutel tot mijn koninkrijk

Ik gaf hem

de sleutel tot 

mijn koninkrijk

En de opdracht

mijn liefste schat

te bewaren


En hij

beukte 

de poort in


terroriseerde 

mijn volk


plunderde

mijn huis


Vernielde

mijn schat


en roofde

wat er over bleef

Sleutel

Terwijl je me knuffelt

Terwijl je me knuffelt

overstroomt

mijn verdriet

 

begraaf ik

mijn hoofd

op je schouder

zodat je mijn tranen

niet ziet


Hoe lang

hou je vol

dat ik vast zit

in mijn hoofd


hoe vaak

kan ik vragen

dat je

vergeeft


dat mijn hart

van je houdt

maar mijn lijf

soms

voor je beeft

Verward

Mijn huid omwikkelt mij

Mijn huid

omwikkelt mij

als een landschap

van trauma


Verken voorzichtig

tot wanneer mijn

triggers

opflakkeren

als wildvuur

en mijn huid brandt

alsof deze handen

niet de jouwe zijn


Voel je

of ik nog hier ben?


Leen mij

je armen

en breng je me

in veiligheid

terug bij jou?

Terug bij jou

Een geliefde afschermen voor de waarheid

Een geliefde afschermen

voor de waarheid

is een zwaarddans

die zich afspeelt

op het snijpunt

tussen niet vragen

en niet vertellen


Achter het onzichtbare schild

van onuitgesproken gedachten

wijken de parallelle wegen

van ratio en gevoel

geen duimbreed

en voegen

weggeslikte tranen zich samen

tot een kolkende rivier

die je

uit elkaar

drijft

Onuitgesproken

Met veel

liefde en geduld,

met gladgeschoren gezicht

voor zachte kussen 

en oneindige knuffels

ontdooit hij mij

en neemt mij mee

over smeltpunt

naar hoogtepunt

 

Al liggen

hardnekkige demonen

soms op de loer

om mij vroegtijdig

en onafwendbaar mee te sleuren

naar ijzingwekkende diepten


Met behoedzame stapjes 

en zonder de diepte in te kijken

gaan we telkens weer op weg:

de tocht

gelijkwaardig 

aan de bestemming

Liefdevol herstel

Nog liever verlies ik je

Nog liever

verlies ik je

omdat je verlangt

naar wat

ik niet geven kan


Nog liever

verlies ik je

dan je te tonen

wat ik kwijt raakte


Nog liever

verlies ik je

dan je over te leveren

aan het voelen

van mijn pijn


Maar - nog - liever

verlies - ik - je - niet

Verlies

Hij die van alle mensen het langst in mijn leven is

Hij

die van alle mensen

het langst

in mijn leven is


Die dwars

door alle ellende

bij mij

gebleven is


Door alle stormen heen

zonder belofte

op papier


Terwijl mijn gehavende ik

voor alles

op de vlucht slaat


Blijft hij

'gewoon'

hier

Rots

De helft van ons leven

De helft

van ons leven:

zo lang al

zie jij me graag


Je begint nog steeds zinnen

die ik blindelings kan afmaken


Ik zeg nog steeds

wat jij in gedachten hebt


Je zag in mij

wat ik zelf niet eens wist


En toch ben ik zo kapot

dat ik niet sterk genoeg ben

de ketens van mijn verleden

los te wrikken

en mij volledig te geven


Zoveel verraad draag ik mee

dat het kleeft

in mijn neusgaten

dat het leeft

onder mijn huid

dat het knijpt

in mijn ingewanden


Dat wanneer ik even niet oplet

mijn hele zijn

onder duikt

om er aan te ontsnappen

Kapot

Voetje voor voetje scharrel ik in de leegte

Voetje

voor

voetje

scharrel ik

in de leegte


Voetje voor voetje

verdwaal ik 

tussen de muren

die ik bouwde

rond mezelf


Voetje voor voetje

schuifel ik

door het doolhof

weg van

dat 

wat mij daar bracht


Voetje voor voetje

vind ik de weg

terug naar mij

Doolhof

Mijn hoofd als een zolder volgepropt met rommel

mijn hoofd

als een zolder 

volgepropt 

met rommel waarvan je vergeten was 

waarom je dat in  's hemelsnaam bij hield


wanneer je door alles 

heen hebt gezeefd en 

hebt laten gaan

wat je tegen hield


kan je zien 

wat er nog te redden valt 

en of je jezelf 

daar ergens 

terug vindt  

Bovenkamer 1