Gedichten

Onderweg

Aan de buitenkant spiegelen wie ik wil zijn

9de prijs in de Kronkelwedstrijd 2021 van vzw Uilenspiegel.



Aan de buitenkant

spiegelen

wat ik wilde zijn


doortastend

scherp

succesvol

schijnbaar moeiteloos

alle ballen in de lucht


maar ik weet niet meer

wie dat is


want

daar binnenin

die veilige muren

ver weggestopt

voor voelen

in een fort van ratio

dat is niet

wie ik wil zijn

Spiegelen

Onderweg

Ik had liever geen haar op mijn tanden, of eelt op mijn ziel

Ik heb liever geen

haar op mijn tanden

of

eelt op mijn ziel


Maar mijn krassen

doen zo'n pijn


Mag de wereld

alsjeblieft

een beetje 

zachter zijn?

Krassen

Onderweg

Ik ben niet dieper aan het zinken

Ik ben niet

dieper aan het zinken

ik wás al op de bodem

en zette me daartegen af

Nu heb ik de kracht

te weten waar ik sta

beter worden gáát niet vanzelf

her-stellen

is vallen

opstaan

aftasten

proberen

en pas een nieuwe stap zetten

wanneer de vorige

is gedaan

Tot ik sterk genoeg ben

om te voelen

zonder weer kopje onder te gaan

Rock bottom

Onderweg

Een KAN vol barsten

een KAN

vol barsten

raakt niet gevuld

kan

niet schenken


tijd heelt

geen BARST

maar leert


dat liefde

de leegte

tussen de scherven

kan vullen

Kan

Onderweg

Mijn hoofd als een zolder volgepropt met rommel

mijn hoofd

als een zolder 

volgepropt 

met rommel waarvan je vergeten was 

waarom je dat ook al weer had bijgehouden


wanneer je door alles 

heen hebt gezeefd en 

hebt weggedaan

waar je niets aan hebt


kan je zien 

wat er nog te redden valt 

en of je jezelf 

daar ergens 

terugvindt  

Bovenkamer

Onderweg

Het holst van de nacht is een kleverige massa die mijn borstkas

Het holst van de nacht

is een kleverige massa die 

mijn borstkas verstikt 

met golven van angst die mij 

de diepte inzuigen


Fragmenten van ooit 

overspoelen mijn slaap 

met wrakhout 

van vergeten wanhoop


Bewustzijn 

vecht naar de oppervlakte

en sleept mij naar de haven 

van het hier en nu


De drums in mijn hart vertraagd

Zuig ik diepe teugen moed

Weet ik me veilig thuis

The dead of night

Onderweg

Ik heb genoeg peanuts om hen op een dwaalspoor te zetten

Ik heb genoeg

peanuts

om hen op een dwaalspoor te zetten

en weg te leiden

van

waar ik liever niet

over praat


Maar dan zou ik naast hen

ook mezelf

voor aap houden


En dus

haal ik toch maar

de harde noten boven

zodat ik ze niet alleen 

hoef te kraken

Nuts

Onderweg

Ik was een vogeltje; uit het nest gevallen

Vader noemde mij

een klein

vogeltje


Ik was uit het NEST

gevallen

onder de voet

gelopen

met gebroken vleugels

achtergelaten


Zelfs toen ik

helemaal

OPBRANDDE

ging ik door


Er zit TROOST

in de gedachte

dat

uit je as herrijzen

vereist

dat je voorafgaand

door de VLAMMEN

wordt verteerd

Vuurvogel

Onderweg

Ik blijk plots een stem te hebben

Ik  blijk plots

een stem te hebben

en ben niet bang

die te gebruiken


Ik blijk 

een mening te hebben

en ben niet bang

die te verkondigen


Ik kan mijn diepste wonden tonen

en zeggen wat er pijn doet


tegen wildvreemden

maar niet


tegen zij die dicht bij mij staan

want dáár

doet het pijn

Therapie 1

Onderweg

Ge zijt hier, ge zijt nu, ge zijt veilig

ge zijt hier

ge zijt nu

ge zijt veilig

stemmen door de muur 

zijn niet altijd boos


boos 

betekent niet altijd 

geweld


boos is een gevoel

boos zijn mág

voelen mág


verdriet hebben 

leidt niet meer 

tot geweld


verdriet is een gevoel

verdrietig zijn mag

voelen mág


bang zijn 

mag

maar het is niet

nodig


ge zijt HIER

ge zijt NU

ge zijt VEILIG

Veilig 3

Onderweg

Ik had de kracht te ontsnappen naar een plaats in mijn hoofd

ik had de kracht 

te ontsnappen

naar een plek in mijn hoofd


een tuin in mijn gedachten

tussen veilige muren

waar de zon scheen

en het stil was


geen harde stemmen

geen boze handen

geen tranen

geen angst


opgeborgen

in mezelf


bij mij 

ben je veilig

Veilig 2

Onderweg

Geluk hangt aan een zeer fijn gespannen draadje

Geluk

hangt aan een zeer fijn

gespannen draadje


Zo vaak brak 

iemand

de illusie

en viel de wereld

op mijn kop


dat ik nu 

alleen dat draadje zie 


fragiel 

wachtend 


op wie 

of wat 

ik niet zie 

wat er mogelijk 

zelfs niet is 


waardoor ik het geluk 

dan toch weer mis

Bang

Onderweg

Het schenken van vergiffenis staat niet gelijk aan het ontkrachten van het vergif

Het schenken

van vergiffenis

staat niet gelijk

aan het ontkrachten

van het vergif

der herinneringen


Schaduwen op de muur

zijn niet de mijne

maar schimmen uit nachtmerries

waarvan ik dacht

ze ontgroeid te zijn


Vlucht noch confrontatie

kunnen het spookbeeld verjagen

dat mijn nachten belaagt


Ik fluister het verleden in slaap

met sprookjes van heden


Kijk het in de ogen

en wacht 

tot angst verliest zijn macht

en pijn zijn kracht

Herinneren

Onderweg

What if trauma was a dragon; every traumatic event a single dragon

What if trauma

was  a dragon


Every traumatic event,

a single beast


Some small,

some larger than life.

All different: sharp, vicious,

hard, demanding,

breathtaking, freezing,

scorching, overwhelming...


Some might be chased away

others keep coming back to bite 


Their fire might forge you 

an armour

but know, that armours weigh you down


You can try slaying them,

but do you dare to risk 

injuring the ones you love

in the process?


Ignoring the screams

in your head

will not stop them

from wreaking havoc


You can hide safely 

in your secret garden,

but that will get you nowhere


Accept that they may carry wisdom

from the lessons learned


So when their scales scrape you

and remind you of your scars

...

be gentle with yourself!


Mastering dragons

takes skills, energy and focus


and it is no small task

to keep them

from sneaking up on you


As you walk your path

with this herd in your wake

keep your eyes

on what really matters: life!


and who knows:

if you conquer them long enough

they might get worn out

and choose to stay behind

Dragon master

Onderweg

Bewonder mij niet omdat ik sterk ben

Bewonder mij niet

omdat ik sterk ben

Ik koos niet voor wat mij overkwam


Veroordeel mij niet

omdat ik zwak ben

Ik koos niet voor voor wat mij overkwam


Wat je ziet

is niet wie ik ben


Maar het stukje

van mezelf

dat ik

op dit moment

kan tonen

Sterk

Onderweg

Ik krijg het niet gezegd, dus schrijf en teken ik

Ik krijg het niet gezegd


dus schrijf

en teken ik


tot al de krassen op mijn ziel

bedekt zijn

Beeldtaal

Onderweg

Hoe je groeit in barre grond

Hoe je groeit

in barre grond

door je tentakels

uit te strekken

naar alles wat kleur geeft

het gretig op te slorpen

en vervolgens weer uit te stralen

In barre grond

Onderweg

Voetje voor voetje scharrel ik in de leegte

Voetje

voor

voetje

scharrel ik

in de leegte


Voetje voor voetje

verdwaal ik 

tussen de muren

die ik bouwde

rond mezelf


Voetje voor voetje

schuifel ik

door het doolhof

weg van

dat 

wat mij daar bracht


Voetje voor voetje

vind ik de weg

terug

naar ons

Onderweg

Onderweg

Nog liever verlies ik je

Nog liever

verlies ik je

omdat je verlangt

naar wat

ik niet geven kan


Nog liever

verlies ik je

dan je te tonen

wat ik kwijt raakte


Nog liever

verlies ik je

dan je over te leveren

aan het voelen

van mijn pijn


Maar - nog - liever

verlies - ik - je - niet

Verliezen

Onderweg

Hij die van alle mensen het langst in mijn leven is

Hij

die van alle mensen

het langst

in mijn leven is


Die dwars

door alle ellende

bij mij

gebleven is


Door alle stormen heen

zonder belofte

op papier


Terwijl mijn gehavende ik

voor alles

op de vlucht slaat


Blijft hij

'gewoon'

hier

Mijn rots

Onderweg

Terwijl je me knuffelt

Terwijl je me knuffelt

overstroomt

mijn verdriet


begraaf ik

mijn hoofd

op je schouder

zodat je mijn tranen

niet ziet


Hoe lang

hou je vol

dat ik vast zit

in mijn hoofd


hoe vaak

kan ik vragen

dat je

vergeeft


dat mijn hart

van je houdt

maar mijn lijf

voor je beeft

Verward

Onderweg

Mijn huid omwikkelt mij

Mijn huid

omwikkelt mij

als een landschap

van trauma


Verken voorzichtig

tot wanneer mijn

triggers

opflakkeren

als wildvuur

en mijn huid schuurt

alsof deze handen

niet de jouwe zijn


Voel je

of ik nog hier ben?


Leen mij

je armen

en breng je me

in veiligheid

terug bij jou?

Terug bij jou

Onderweg

Gehuld

in laagjes bravoure

getooid

met glitter


door een huid

van schone schijn

schemert

het gekwetste kind


weg gekropen

voor verdriet en pijn


Het is oké

Voel maar

Huil maar

Wees maar gewond


Ik troost en knuffel

mijn eigen kleine zelf

tot de pijn gaat liggen

en de tranen op zijn


Kwetsbaar zijn zou sterk moeten zijn


Maar soms is kwetsbaar gewoon dát:

kwets-baar


Laat mij maar even liggen

Gekneusd

en

gekwetst


Ik sta wel weer recht

ooit

Gekwetst

Onderweg

Rechtopstaand doorheen mokerslagen, vastbesloten niet neer te gaan

Rechtopstaand

doorheen mokerslagen


vastbesloten

niet NEER te gaan


en tegelijk met elke slag

verder zinken 


tot ik zo diep zat

dat ik niet meer wist


wat onder of boven was

nacht of dag

donker of licht 


Monsters

op afstand gehouden

maar niet verjaagd


Angst

Pijn

Woede

Verdriet


loeren vanuit de schaduw 


besluipen je

om hun bagage te droppen


Om monsters te verslaan 

moet je ze onder ogen komen


de enige weg er vandaan

loopt er dwars doorheen


dus zwerf ik

langs stoffige wegen 

doorkruis het moeras

langs houten paden


en vind mezelf

tussen water en woud

zonlicht en schaduw

aarde en lucht


in twitter-stille

vogelzang gevulde 

eenzaamheid


voel ik mijn pijn

versla ik mijn angst

huil ik mijn tranen

los ik mijn woede

en wandel er van weg

Hier heelt alle pijn

Onderweg

Wanneer je opnieuw beland in een tijd van leegte

Wanneer je 

opnieuw 

beland 

in een tijd 

gevuld met leegte


Ga dan niet 

meteen 

op de vlucht


Verblijf er even 

en vergezel het kind dat je ooit was

in zijn eenzaamheid


Vraag je af

wat het nodig heeft


Vervul zijn diepste wens

en geef jezelf 

het geschenk 

van gehoord, 

gezien 

en getroost te worden

Past present

Oud

Een doffe klap en het gekras van metaal veranderen een jongeling

Een doffe klap

en het gekras van metaal

veranderen een jongeling

in een levenloos lichaam


Terwijl we hem neerlaten

in de koude  aarde

komt hij terecht

in een doolhof

van statistieken


Cijfers

die zwijgen

als vermoord

over het leven

dat hij droomde


Cijfers

die hem verraden

omdat hij

zoveel meer was

dan een tragische ontmoeting

tussen mens

en machine 

Ongeval

Oud

Nog luider zou ik willen schreeuwen dan de luidste schreeuw van een eenzame roofvogel

Nog luider

zou ik willen schreeuwen

dan de luidste schreeuw

van een eenzame roofvogel


Nog stiller blijf ik

dan de stilste ritsel

van het huiverende gras


Enkel een verscheurd hart

noemt Edward Much

een kunstenaar

Schreeuw

Oud

Wanneer een regen van tranen je glimlach verkoelt

Wanneer een regen van tranen

je glimlach wegspoelt

en je hart verkoelt


Wanneer de luiken van je ogen

het verdriet insluiten


Laat me dan steen

voor steen

die muur van pijn 

rond je weg kussen


Mag ik je tranen drogen

met een warme glimlach

zodat je de ochtend kan begroeten

als een nieuw begin

Verdriet

Verstopt

Wie zorgt er voor mij

Wie zorgt er

voor mij,

terwijl jij je afvraagt

waarom ik achterop hink

en mijn lichaam

een vesting lijkt

die niet meer

te ontsluiten valt?

Burcht

door het donker

Herinneringen aan een kindertijd voor altijd vertekend

Herinneringen

aan een kindertijd

voor altijd vertekend, door één mens 


Vanuit de rollercoaster 

van razernij en verdriet 

moest ik razendsnel schakelen


en zacht de schouders zetten 

onder het helen en herstellen 

van het liefste dat ik lief heb


nog liever rukte ik zelf 

mijn hart uit mijn lijf

als dat de klok zou terugdraaien

 

maar ik kan het beter houden 

om te houden... van wat blijft: 

de liefste(n) die ik lief heb

De klok terugdraaien

door het donker

Hoeveel zou ik ongedaan maken om zijn daden uit te wissen

hoeveel 

zou ik ongedaan maken 

om zijn daden uit te wissen


ALLES


maar net zo min 

als dat ik mijn eigen wonden

kan wegnemen, 

kan ik de hare ongedaan maken 

we moeten allebei verder 

gekwetst en beschadigd


hoe ondraaglijk ook 

de gedachte 

dat iemand haar dezelfde pijn 

bezorgde als die 

die mij ooit zó uitholde 

dat er slechts een huls overbleef

Uitwissen

door het donker

Ik kijk naar je ogen en lees erin

Ik kijk naar je ogen

en lees erin

hoe verdrietig je bent


Ik weet het wel

het is moeilijk

maar vergeet 

het verleden


Ik weet,

ze heeft je pijn gedaan

vergeten

wie je bent


Je bent zo gevoelig

net als ik

dus weet steeds

dat je in mij

een vriend hebt voor altijd



*Dit schreef ik op tienjarige leeftijd

op de twaalfde verjaardag

van mijn grote broer

Grote broer

door het donker

Een opgeheven hand

Een opgeheven hand

een wanhopig kind

niemand om te helpen


Terwijl er weer een stukje afbrokkelt

van het broze kinderhart

druppelt er bloed uit zijn neus


Het hartje bijeengepakt

zijn neus afgeveegd

werd het kind volwassen

veel te vlug

Kinderhart

door het donker

Van stroperige leugen naar harde werkelijkheid

Van stroperige leugens

naar harde werkelijkheid


hoe vertrouw je

wanneer je verstand

je verraadt

en je gevoel herleidde

tot hysterie


als instinct

bij de minste zucht

fluistert

'Vlucht'


blijf je dan

je hele leven

op de loop


of ren je 

zelfs niet

als het brult

Vlucht

door het donker

Het is niet alsof ik hier graag zit, denk ik

Het is niet alsof ik hier gráág zit

denk ik


En toch lijk ik 

hier 

keer op keer

te belanden


Het is hier donker

en eenzaam


maar ook

Veilig

Ver weg

Verstopt

voor de wereld

en mezelf


Zelfs als ik alles kapot

relativeer

is het nóg moeilijk

om er weer uit te raken


Ik ken de weg

Ik weet

waar het licht is


Maar soms schijnt het te fel

en doet zélfs dat

pijn

Dal

door het donker

De handen van een moeder als symbool voor de veiligste plaats ter wereld

De handen van een moeder

als symbool voor

de veiligste plaats ter wereld

behalve voor ons


Dezelfde handen

die 's avonds

een kruisje op ons voorhoofd zetten,

sloegen overdag

onverbiddelijk

op ons in;

trokken onze schouder uit de kom

gooiden ons in een hoek


De handen van een moeder

als symbool voor

de veiligste plaats ter wereld


behalve voor mijn zus

toen ze met de rug

tegen de muur

een mes tegen haar keel

geduwd kreeg


De handen van een moeder

als symbool voor

de veiligste plaats ter wereld


behalve voor mijn broer

toen ze zijn hoofd

tegen de muur sloegen


De handen van een moeder

als symbool voor

de veiligste plaats ter wereld


behalve voor mij:

op één ogenblik

waren ze de 

'op één na gevaarlijkste'...


De gevaarlijkste plaats 

kon ik zien

vanuit haar  armen:


die lag daar beneden

voorbij haar boze handen

voorbij de grijze dakgoot

voorbij de meters

tussen het zolderraam

en de straatstenen

Veilige handen

door het donker

Ik liep op straat in het donker, huilend, kletsnat, alleen

Ik liep 

op straat

in het donker

huilend

kletsnat

alleen


Niet wetend 

hoe lang ik daar al liep 

of 

hoe ik daar kwam


Luttele momenten daarvoor 

stond ik nog in een huis 

bij een boze man 

die ik niet kon stoppen 

een kleuter 

een koude douche te geven 


Daar en dan

trok ik de streep


NIET

MET

MIJN 

KIND

Weggaan

door het donker

Is er een woord voor? Voor een hart dat verpulvert

is er een woord voor? 

voor een hart dat verpulvert 

en onder ingeslikte tranen 

verweekt tot moes


kijkend

naar iemand 

die een moeder verliest 

en met genegenheid 

aan haar terugdenkt


En - jaloers - zijn


want ik heb een moeder... 

waarover ik over droom

en badend in angstzweet ontwaak,

versteend door haar stem 

 

ben ik slecht 

als ik verlang 

naar een andere moeder 

dan diegene die ik had, 

maar los liet 

omdat vasthouden 

zoveel pijnlijker was 

Loslaten

door het donker

Vader moeder zult gij eren

"vader

moeder

zult gij eren"

leerde ik

in de catechese


Ik wilde oprecht weten

waarom er niets

over kinderen stond

en moest het bekopen

met een rozenkrans van

Wees-gegroetjes

en

Onze-vaders


Of ik het begrepen had? 

Ik leerde vooral

dat zwijgen goud was

en spreken fout was

Zwijgen 3

door het donker

Het taboe van kwaad te spreken over je ouders, de omerta over het buiten hangen van de vuile was

Het taboe

van kwaad te spreken

over je ouders


De omerta

over het buiten hangen

van de vuile was


De angst

om met mijn trauma

anderen te besmetten


De weigering

om aanzien te worden

als zielig vogeltje


hielden het zwijgen in stand


Spreken liep zo vaak fout

dat zwijgen een reflex blijft

waarmee ik mezelf

monddood houd

Zwijgen 2

door het donker

Ik zal braaf zijn huilde ze bang

Ik zal braaf zijn

huilde ze bang! 


Ze probeerde het wel, 

braaf te zijn

Maar het lukte het haar nooit 

om braaf genoég te zijn


Braaf genoeg 

om geen woede-uitbarsting te veroorzaken

Braaf genoeg

om géén klop te krijgen...


Braaf genoeg om te weten 

dat ze maar beter kon zwijgen


Braaf genoeg om te weten 

dat ze beter niet kon vragen

wat het wilde zeggen

als ze 

De nagel van mijn doodskist

werd genoemd

Bovenkamer 2

door het donker

Hoe leer je vertrouwen wanneer degene die het meest

hoe leer je

VERTROUWEN

wanneer

degene die het meest

van jou moest houden

dat niet kon

wanneer diegene

die het meest 

van je moest houden 

zo stuk was

dat ze je brak?

Stuk

door het donker

Hoe vér hing ik echt uit het raam

Hoe ver

hing ik echt

uit het raam?


Hoe dicht

stond het stoute kind

bij de dood?


Was ik gevallen

als ik

had los gelaten?


Hadden mijn broer en zus

mij kunnen opvangen

daar beneden?


Of waren ze voor niets

de trap afgelopen

en was mijn kop

op de straat

geëindigd

als krantenkop?

Bovenkamer 1

door het donker

Wanneer ik onverwacht in een herinnering gegooid word die ik liever bleef vergeten

Wanneer ik onverwacht

in een herinnering

gegooid word

die ik liever bleef vergeten


sta ik

niet meer

in mijn keuken

groenten te snijden


Maar bibberend

op kousenvoeten

op het grauwe tapijt 

van mijn kindertijd

naast stukgekauwde meubelpoten


ongerust wachtend 

op een ondeugend teckeltje

dat nooit meer 

het hoekje om komt gelopen

omdat het levenloos

tegen een muurtje geschopt ligt

Throwback

door het donker

Je ziet niets aan mijn buitenkant

je ziet 

niets 

aan mijn buitenkant

binnenin 

ben ik tegelijk oké en niet oké

levend en dood klinkt wat drastisch 

oké klinkt niet fantastisch

maar valt te verkiezen

want niet oké,

is beter dan 

niet zijn

al droomde ik daar soms van 

wanneer niet oké

te zwaar werd,

de glimlach

te moeilijk,

en doen alsof ik heel was 

mij helemaal aan flarden trok

Schrodinger

door het donker

Hoewel woorden en gedachten rauw en ruw uit mij stromen om daarna bijgeschaafd

Hoewel

woorden en gedachten

rauw en ruw

uit mij stromen

om daarna 

bijgeschaafd

te worden

tot iets wat draaglijk is

voor het oog van een lezer


blijft er zoveel

ongezegd

onuitgesproken

ongeschreven


het vraagt een oceaan 

aan tranen 

om mijn binnenkant

te polijsten

van herinneringen

die zoveel pijn doen 

dat ik ze niet

gegoten krijg

in woorden en zinnen


Gevoelens die mij

schuddend en bevend

meenemen

in een draaikolk


van alles en niets

pijn en verdoving

oorverdovende stilte

en verblindende duisternis


waar zelfs ademhalen

een gevecht wordt

dat ik niet kan winnen


waar ik enkel ontsnap

door mezelf mee te nemen 

naar wat hier en nu is

Ongezegd

door het donker

Niet mogen voelen, stopte ik mijn pijn achter slot en grendel

Niet mogen voelen 

stopte ik mijn pijn 

achter slot en grendel

 

Woede woekerde

en voedde

de wanhoop


Als een orkaan woelde

verwaarloosd gevoel

mijn binnenste 

aan flarden

tot er geen zachtheid overbleef


Ik kan niet stilstaan

blijf op de vlucht

kan mezelf niet ontlopen


Ik kan het niet aan 

te moeten voelen 

wat pijn doet

Voelen

door het donker

De wanhoop van niet te kunnen ongedaan maken

de wanhoop 

van niet te kunnen 

ongedaan maken 

dat het ook was 

dat je verkeerd deed


alles en iedereen 

waar je van houdt 

waar je aan vast houdt 

waar je in gelooft


in één klap 

ondersteboven 

binnenstebuiten 

niets meer wat het was

Verliezen

door het donker

Jouw onschuld; niet gewoon gestolen

jouw onschuld


niet gewoon gestolen

maar bruut 

weggeroofd 

afgescheurd 

uitgekerfd

 

nooit meer onbezonnen

nooit meer onbezorgd

nooit meer onbezoedeld

nooit meer onschuldig

maar - niet - jouw - schuld 

On-schuld

door het donker

Mijn gedachten open en bloot te lezen

mijn gedachten

open en bloot

te lezen


is het niet koketteren:

mezelf zo tonen?

kijk (naar) mijn pijn!


misschien voelt het zo rauw

omdat ik het zo lang

wegstopte

dat het in mij GEBRAND werd

en het naar de oppervlakte brengen

voelt

alsof ik

ongekleed 

in de ijzige tocht sta


 ik twijfel over

de zin of onzin

van het op tafel gooien

van mijn ziel


maar ik moet 

- iets -

doen

met de malende stroom

van gedachten 

zonder zinnen


zoals proberen me eruit te schrijven

voor ik er in onder ga

en pas weer 

boven kom drijven

wanneer het te laat is

Engulfed

door het donker

Ik heb geleerd te zwijgen voor ik leerde te spreken

Ik heb geleerd 

te zwijgen

voor ik leerde

te spreken


De waarheid

was

onbespreekbaar


De waarheid is

dat ze

niet alleen mij 

kwetst


Ik was mijn stem

niet kwijt...

Ik wist perfect

Waar ze was


Ze verdronk

in de woorden

die ik niet kon zeggen


Als ik wil helen

moet ik durven 

mijn woorden

hun vrijheid te geven


Moet ik 

spreken

tot ik weer kan

zwijgen

Zwijgen 1

door het donker

Het was gemakkelijk een held te zijn in de ogen van het kleine meisje

Het was gemakkelijk 

een held te zijn

in de ogen 

van het kleine meisje


Hij hoefde alleen maar

niet op haar te kloppen

niet tegen haar te brullen

en haar af en toe 

mee te nemen uit de hel


Het kleine meisje

wist later pas 


de man

die telkens weer

-nadat hij nachten lang

ruzie maakte met zijn vrouw-

het huis uitvluchtte

en zijn kinderen dagen lang

bij haar achterliet

in het geweld:

Hij was geen held 

Held 2

door het donker

Hoe kan ik me veilig voelen

Hoe kan ik me 

veilig voelen

in dit lichaam

als een huis

waarvan de deur

werd ingetrapt?


Wacht je op mij,

terwijl ik achterop hink

en mijn lichaam

een vesting lijkt

die niet meer

te ontsluiten valt?

Veilig

door het donker

Ik gaf hem de sleutel tot mijn koninkrijk

Ik gaf hem

de sleutel tot 

mijn koninkrijk

En de opdracht

mijn liefste schat

te bewaren


En hij

beukte 

de poort in


terroriseerde 

mijn volk


plunderde

mijn huis


Vernielde

mijn schat


en roofde

wat er over bleef

Sleutel

door het donker

Kapot, stuk, beschadigd, gebroken, versplinterd, uitééngehaald

kapot

stuk

beschadigd

gebroken

versplinterd

uitééngehaald


het kost zoveel moeite:

doen alsof ik heel ben

ik krijg mezelf

niet meer bijeen gepuzzeld


bijeengehouden

door smurrie en wilskracht

ineenzakkend

wanneer niemand kijkt


ik ben zo moe van doen alsof

ik er ben

dag na dag

raap ik mezelf bijeen


het kind in mij onherstelbaar

ikzelf onvindbaar

Gebroken

door het donker

Terwijl hij elders rondfladderde, barstte haar woede ...

Terwijl hij elders

rondfladderde

barstte haar woede

over ons los

Het voetstuk

waarop ik hem had geplaatst

brokkelde af

Toen hij neerkeek

op het vogeltje

met kapotte vleugels

Opgehemeld

voor wat hij niet deed

tuimelde hij zo diep

dat ik hem niet meer zag

en achterbleef

op zijn puinhoop

Held

door het donker

Ik was; te klein, te stil, te traag, te bang ...

Ik was

Te klein

Te stil

Te traag

Te bang

Te dromerig

Ik had

geen haar

op mijn tanden

Ik haalde

het bloed

van onder

haar nagels

De nacht

was van mij

Met mijn duim

in mijn mond,

een zacht doekje

tussen vinger en neus

en mijn ogen gesloten

was ik veilig,

werd ik gered...

Dan was ik

Sterk genoeg

Luid genoeg

Snel genoeg

en

Moedig genoeg

Mocht ik

zacht zijn

en dromen

Tot het

weer ochtend werd

en niemand zag

wie ik kon zijn

Ik was

door het donker

Het kind dat altijd lacht ...

Het kind

dat altijd lacht


een zonnetje

waarvan niemand zag

dat het alsof was


Niemand

die dwars 

doorheen mijn ogen

het gekwetste kind zag

dat maar één ding

verlangde:

HOU VAN MIJ


hou genoeg van mij

om de waarheid te zien

hou genoeg van mij

om niet op mij te kloppen

hou genoeg van mij

om niet tegen mij te brullen

hou genoeg van mij

om mij niet in de steek te laten

hou genoeg van mij

om mij te beschermen

tegen zij die het niet genoeg kunnen

Zonnetje

door het donker

Ik was niet alleen ...

Ik was niet alleen

We kregen er alle drie

van langs


Ik was niet alleen

We waren alle drie

machteloos


Ik was niet alleen

We stonden er alle drie

alleen voor

Alleen

door het donker

Over de lange kronkelende weg naar recht

Over de lange

kronkelende

weg

naar recht

nam ik de waarheid

op sleeptouw

weg van jou


Door het eenzame doolhof

van aanklacht, verdediging

conclusies en argumenten

heen


raakte ik doorweekt, uitgeput

en zo ver weg van jou

dat ik niet wist

of ik ooit de weg terug zou vinden

Justitie

door het donker

Een geliefde afschermen voor de waarheid

Een geliefde afschermen

voor de waarheid

is een zwaarddans

die zich afspeelt

op het snijpunt

tussen niet vragen

en niet vertellen


Achter het onzichtbare schild

van onuitgesproken gedachten

wijken de parallelle wegen

van ratio en gevoel

geen duimbreed

en voegen

weggeslikte tranen zich samen

tot een kolkende rivier

die je

uit elkaar

drijft

Onuitgesproken

door het donker

Toen de bom dropte en de wereld daverde

Toen de bom

dropte

en mijn wereld daverde

bleef ik koppig

rechtop staan


Ik las dossiers

waarvan elk woord

een steek was

die stilzwijgend

mijn moederhart doorboorde

en schaamteloos

steeds dieper

mijn kern binnen drong,

littekens bloot leggend

van het meisje dat ik ooit was


Nu de rook is weggetrokken

en de wereld verder draait

lijkt er niemand

die ziet

dat ik nog steeds

verkoold en gebroken

in de restanten lig

van het onrecht

dat mijn geluk

verknalde

Bom

door het donker

Wat ik me afvraag: hoeveel vrouwen er zouden zijn wiens lichaam

Wat ik me afvraag:

hoeveel vrouwen

er zouden zijn

wiens lichaam

géén stafkaart is

van alle keren

dat mannen

zich haar

toe eigenden

in woorden

of daden

Lijf

door het donker

De helft van ons leven

De helft

van ons leven:

zo lang al

zie jij me graag


Je begint nog steeds zinnen

die ik blindelings kan afmaken


Ik zeg nog steeds

wat jij in gedachten hebt


Je zag in mij

wat ik zelf niet eens wist


En toch ben ik zo kapot

dat ik niet sterk genoeg ben

de ketens van mijn verleden

los te wrikken

en mij volledig te geven


Zoveel verraad draag ik mee

dat het kleeft in mijn neusgaten

dat het leeft onder mijn huid

dat het knijpt in mijn ingewanden


Dat wanneer ik even niet oplet

mijn hele zijn

onder duikt

om er aan te ontsnappen

Kapot

door het donker

Het geluid

van vloeken of zuchten

duwt mij nog steeds in een strijd

tussen vechten of vluchten

Throwback

door het donker

Van kleins af aan…

Van kleins af aan


Geklopt

Geschopt

Geslagen

Gekwetst

Gekleineerd

Gegooid

Geduwd

Gesleurd

Gekneusd

Gebroken

Genegeerd

Geterroriseerd

Getraumatiseerd

Bedreigd

Uitgescholden

Onderdrukt

Verwaarloosd

Verlaten

Vernederd

Aangevallen

Aangerand

En tenslotte

Verraden


Dat alles

tussen te veel en ontelbaar


Mijn leven werd ondraaglijk

het kroop onder mijn huid


Mijn spirit hield het voor bekeken

knipte dan het licht maar uit


Komt nog wel es kijken

vanachter het gordijn

houdt het dan al snel bekeken

wil hier eigenlijk niet zijn

Death by a Thousand cuts

door het donker

Als het een talent is om rond de spreekwoordelijke olifant heen

Als het een talent is

om rond de spreekwoordelijke olifant heen

te dansen, 

wervelen, 

duiken 

of trippelen

tot deze proporties aanneemt

dat hij ons met zijn gewicht verplettert

Waarna er niet meer vast te stellen valt

waar wij 

en de olifant 

en het porselein 

beginnen of eindigen


dan zijn we primaballerina's

die niet wisten

dat alle toeschouwers 

reeds op de hoogte waren

van wat er speelt

Theater

naar het licht

Het huis in de zon in een tuin vol met rozen en zij, als orgelpunt, er middenin

Een huis in de zon

in een tuin vol met rozen

en zij, als orgelpunt,

er middenin


Als ik haar deur open

valt het doek

over de wereld achter mij


Ik hoef niet eens te zeggen

dat het mijn dag niet is

of met één gklimlach

veegt ze mijn lei weer schoon


Ze lijkt fragiel

maar draagt me moeiteloos

 op haar vleugels


Onder het gestage getik

van de wandklok

lijkt de tijd hier

stil te staan

en kan ik op adem komen


Het huis staat er nog steeds


Elke zomer bloeien de rozen

en de klok

telt nog trouw 

elke seconde


De vrouw

is verdwenen

en nam de magie

met zich mee


Maar in de thuis 

die ik zelf bouw

vind ik haar terug

in de glimlach van mijn kind


Grootmoeder

naar het licht

Voor de donkere dreigende nacht ...

tegengif

voor de donkere

dreigende

nacht

alles wat

zacht

en licht

en warm is

het is nooit nacht gebleven

er komt altijd weer een ochtend

Tegengif

naar het licht

Ik wist hoe het niet moest

Ik wist

hoe het niet moest


Ik wist niet

hoe het wel moest


Dus deed ik vooral

wat ik wist


Maar ik wist niets

dan wat ik las

in boeken en boekjes


Zo vaak

wist ik het niét

en deed ik maar wat


Of het genoeg was?


Dat weten alleen

zij

waarover ik moederde

Moederen 2

05812556-962A-4479-9C5F-4DE6D551D2C5.png