Onderweg

door het donker

naar het licht

door het donker

Alleen

Ik was niet alleen

We kregen er alle drie

van langs


Ik was niet alleen

We waren alle drie

machteloos


Ik was niet alleen

We stonden er alle drie

alleen voor

door het donker

Bom

Toen de bom

dropte

en mijn wereld daverde

bleef ik koppig

rechtop staan


Ik las dossiers

waarvan elk woord

een steek was

die stilzwijgend

mijn hart doorboorde

en schaamteloos

steeds dieper

mijn kern binnen drong,

littekens bloot leggend

van het meisje dat ik ooit was


Nu de rook is weggetrokken

en de wereld verder draait

zoek ik

verkoold en gebroken

naar de restanten

van mijn

verknalde

geluk

door het donker

Bovenkamer 3

Ik zal braaf zijn

huilde ze bang! 


Ze probeerde het wel, 

braaf te zijn

Maar het lukte het haar nooit 

om braaf genoég te zijn


Braaf genoeg 

om geen woede-uitbarsting te veroorzaken

Braaf genoeg

om géén klop te krijgen...


Braaf genoeg om te weten 

dat ze maar beter kon zwijgen


Braaf genoeg om te weten 

dat ze beter niet kon vragen

wat het wilde zeggen

als ze 

De nagel van mijn doodskist

werd genoemd

door het donker

Dal

Het is niet 

alsof ik hier gráág zit

denk ik


En toch lijk ik 

hier 

keer op keer

te belanden


Het is hier donker

en eenzaam


maar ook

Veilig

Ver weg

Verstopt

voor de wereld

en mezelf


Zelfs als ik alles kapot

relativeer

is het nóg moeilijk

om er weer uit te raken


Ik ken de weg

Ik weet

waar het licht is


Maar soms schijnt het te fel

en doet zélfs dat

pijn

Onderweg

Beeldtaal

Ik krijg het niet gezegd


dus schrijf

en teken ik


tot al de krassen op mijn ziel

bedekt zijn

Onderweg

Bovenkamer 1

mijn hoofd

als een zolder 

volgepropt 

met rommel waarvan je vergeten was 

waarom je dat in  's hemelsnaam bij hield


wanneer je door alles 

heen hebt gezeefd en 

hebt laten gaan

wat je tegen hield


kan je zien 

wat er nog te redden valt 

en of je jezelf 

daar ergens 

terug vindt  

door het donker

Complex trauma

Een kusje op het pijntje

een pleister op het houten been

een bom vol tijd

een pak geduld

wensen dat het ‘zo’ verdween


Opgegroeid op drijfzand

sta je nooit zo stevig

als op een fundament van steen

Onderweg

Damocles

Geluk

hangt aan een zeer fijn

gespannen draadje


Zo vaak brak 

iemand

de illusie

en viel de wereld

op mijn kop


dat ik nu 

alleen dat draadje zie 


fragiel 

wachtend 


op wie 

of wat 

ik niet zie 

wat er mogelijk 

zelfs niet is 


waardoor ik het geluk 

dan toch weer mis

Onderweg

Beschadigd

Sommige dagen

schuren de littekens

op mijn ziel


Sommige dagen

zie ik door de bomen

weer de zon


Sommige dagen

bijten de naden

van half verdoofde pijn


Sommige dagen

vraag ik me af

“Word ik ooit weer heel?”

door het donker

Bovenkamer 2

Hoe ver

hing ik echt

uit het raam?


Hoe dicht

stond het stoute kind

bij de dood?


Was ik gevallen

als ik

had los gelaten?


Hadden mijn broer en zus

mij kunnen opvangen

daar beneden?


Of waren ze voor niets

de trap afgelopen

en was mijn kop

op de straat

geëindigd

als krantenkop?

Onderweg

Cyclus

Als ik terug kon

in de tijd

dan nam ik

haar trauma weg

zodat ze de moeder kon worden

die ze wilde zijn


Als ik terug kon

in de tijd

dan nam ik 

mijn trauma weg

zodat het niet zou doorsijpelen

naar jou


Als ik terug kon

in de tijd

dan kregen we

allemaal

de moeder die we verdienden

door het donker

De klok terug zetten

Herinneringen

aan onschuld

voor altijd vertekend, door één mens 


Vanuit de rollercoaster 

van razernij en verdriet 

moest ik razendsnel schakelen


en zacht de schouders zetten 

onder het helen en herstellen 

van het liefste dat ik lief heb


nog liever rukte ik zelf 

mijn hart uit mijn lijf

als dat de klok zou terugdraaien

 

maar ik kan het beter houden 

om te houden... van wat blijft: 

de liefste(n) die ik lief heb